rigani

Αρωματικά φυτά – Ρίγανη

Έχω νοητικούς δεσμούς με τη Τήνο. Η κ. Ρένιου πάντα την εγκωμίαζε. Όταν πήγαινα σπίτι τους αφού με είχαν κεράσει λικέρ αν βρισκόταν και ο αδελφός της μαζί, και κάποιο ταρτάκι απ’ το διπλανό ζαχαροπλαστείο, τα λέγαμε και πάντα η κουβέντα γυρνούσε στην Τήνο. Κατάγονταν από ‘κει, στις διακοπές πήγαιναν στο πατρικό τους σπίτι στα Υστέρνια της Τήνου.
Στα Υστέρνια;” ρωτούσα.
Με απορία στα μάτια, μ’ ένα μεγάλο χαμόγελο μου έλεγε
Δεν έχεις πάει; Αν είναι δυνατόν!“.
Δεν έτυχε ως τώρα” της έλεγα.
Είναι πολύ όμορφα, το σπίτι μας ειναι στο βουνό αλλά κατεβαίνουμε – λίγο απέχει η θάλασσα“.

aromatic_herbsΣτον αποχαιρετισμό, αν είχαν μόλις από ‘κει επιστρέψει, πάντα είχαν φέρει κι ένα δώρο: Συνήθως ή μάλλον πάντα, μέλι και κάπαρη. Προϊόντα ντόπια της Τήνου από τα πιο ξακουστά. Η κάπαρη ήταν σε μεγάλη διάφανη, νάυλον σακκούλα,. το μέλι σε βάζο μεγάλο, γυάλινο, μ’ ένα αστραφτερό, χρυσαφί χρώμα. Επίσης και ρίγανη.
“Του βουνού, ντόπια κι αυτή. Παραδοσιακά προϊόντα, απ’ τον τόπο μας – Τα Υστέρνια” μου έλεγε με χαμόγελο.
Μα δεν ήταν ανάγκη… Πάντως ευχαριστώ πολύ“.

Σαν άνοιγα τις συσκευασίες, το μέλι λαμποκοπούσε αναδύοντας το λεπτό μα έντονο άρωμα του. η ρίγανη στη σαλάτα με την κάπαρη έφτιαχνε μια οπτική πράσινη αρμονία που μετέφερε τον αέρα του βουνού και το άρωμα της θάλασσας ανάμεσα στα πεύκα, στην κουζίνα – τόσο έντονη μυρωδιά.
Τώρα πια δεν τους βλέπω γιατί και οι δύο – η κ. Ελισσάβετ και ο αδελφός της Αντώνιος, δεν ζούνε πια. Λίγο καιρό με το που έχασε τον αδελφό της πέθανε κι αυτή. Η κ. Ελισσάβετ Ρένιου μια θαυμάσια γυναίκα, πάντα με το χαμόγελο και την περιποίηση. Γέννημα – θρέμμα της υπέροχης Τήνου, πάντα θα τη θυμάμαι.
Φωτο 1 προέλευση Φωτο 2 προέλευση

Για την ονομασία του οικισμού υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με μία εκδοχή η ονομασία οφείλεται στο γεγονός πως στο παρελθόν το χωριό ήταν το τελευταίο που περνούσε αμαξωτός δρόμος, ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή η ονομασία οφείλεται στις πολλές στέρνες που υπήρχαν γύρω από το χωριό.

Τα Υστέρνια αναπτύχθηκαν στο παρελθόν χάρη κυρίως στη ναυτιλία και στη μαρμαροτεχνία. Υπήρξαν το δεύτερο σημαντικότερο κέντρο της μαρμαροτεχνίας στην Τήνο μετά τον Πάνορμο, αναδεικνύοντας ορισμένους από τους σπουδαιότερους Έλληνες γλύπτες: Γιώργος Βιτάλης (1835-1901), Λάζαρος Φυτάλης (1831-1909), Λάζαρος Σιώχος (1862-1911), Αντώνιος Σιώχος (1888-1975), Νικόλαος Σιώχος (1908-1993) καθώς και ο τ. Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης. [πληθυσμός 119 άτομα (2001). Υψόμετρο 310 μ.]