reprints, Travel

Με το άγγιγμα της αρχαιότητας

cyclades

Παλιοί Μύλοι

Οι Κυκλάδες από αρχαιοτάτων χρόνων

Στο σύμπλεγμα των νήσων με το όνομα Κυκλάδες, συναντάται ατόφια η τοπική παράδοση αιγαιοπελαγίτικου χαρακτήρα με την ελληνική αρχαιότητα. Χαρακτηριστικά, στο Εμπορείο της Σαντορίνης μια ατόφια τοπική αρχιτεκτονική υποδηλώνει επιρροές από την αρχαία ελληνορωμαϊκή παράδοση – με τις υπόσκαφες κατασκευές, την συμπαγή δομή των κατοικιών.

santo_emporeio

Χωριό Εμπορείο – Σαντορίνη

Στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης ¹ που είναι ένας φανταστικός αρχαιολογικός χώρος, οι άνθρωποι έφτιαχναν διώροφα σπίτια το 4500 π.Χ. Αν δυσκολεύεσαι να συλλάβεις πόσο παλιά είναι το 4500 π.Χ., να πούμε απλά ότι ο Σωκράτης έζησε πολύ πιο κοντά σε εμάς -στην Αθήνα- απ’ ό,τι σε εκείνους τους ανθρώπους.

Τα κυκλαδικά αγάλματα, αυτά που έχουν τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος σαν να σε κρίνουν λίγο, ή σαν να βαριούνται που σε βλέπουν, βρέθηκαν στην Αμοργό 2. Τα έχουμε συνδέσει με την Κέρο, επειδή εκεί βρήκαμε τους φίλους τους που παίζουν μουσική.

Οι τέσσερις αρχαίες πόλεις της Κέας 3 / Τζιας – Ιουλίδα, Καρθαία, Κορησσία και Ποιήεσσα, συνδέονται μεταξύ τους αλλά και με τις παραλίες και τα σύγχρονα χωριά του νησιού, μέσα από ένα δίκτυο μονοπατιών που αγγίζει σε συνολικό μήκος τα 36 χιλιόμετρα.

Στα ανοιχτά της Σίφνου 4, κοντά στην Χρυσοπηγή, υπάρχει βυθισμένο στα 75 μέτρα αεροπλάνο της RAF, που έπεσε από γερμανικά αντιαεροπορικά πυρά τον Νοέμβριο του ’43.

Στον Πύργο της Τήνου 5 υπάρχει ένα μουσείο που θα σε μάθει όλα όσα ποτέ δεν πίστευες ότι μπορείς να ξέρεις για το μάρμαρο, την εξόρυξη, την επεξεργασία του και την τέχνη του. Και το όνομα αυτού, Μουσείο Μαρμαροτεχνίας.

Στο Χαλκί, ένα χωριουδάκι-κόσμημα της Νάξου 6, συνυπάρχουν δίπλα δίπλα βυζαντινή εκκλησία του 9ου αιώνα, βενετσιάνικος πύργος, και νεοκλασικά αρχοντικά.

Στη Σίκινο  7 που μέχρι πρόσφατα την θεωρούσαμε τόπο διαχρονικά φτωχό (όχι σε μεγαλείο ψυχής, σε λεφτά, μην παρεξηγηθούμε) βρέθηκε πέρυσι θαμμένη μια μυστηριώδης αρχόντισσα, η Νεικώ. Ο τρόπος με τον οποίο είχε ταφεί, σαν οι σύγχρονοί της να φοβούνταν μην και αναστηθεί, όσο και ο πλούτος των ευρημάτων στον τάφο της, που πάει κόντρα σε ό,τι ξέραμε για το μικρό Κυκλαδονήσι μέχρι σήμερα, έχει κάνει τη Νεικώ ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μυστήρια της αρχαιολογίας.

Στο Χωριό (και όχι Χώρα) της Κιμώλου 8, το βενετσιάνικο κάστρο του 16ου αιώνα χωρίζει τις δύο γειτονιές σε Μέσα και Έξω Κάστρα, με τα σπίτια του πρώτου χτισμένα έτσι ώστε να ακουμπούν το ένα στο άλλο και να παίζουν, με τους εξωτερικούς τοίχους τους, τον ρόλο της οχύρωσης.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αξιοθέατα της Μήλου 9 βρίσκεται στο χωριό Τρυπητή. Είναι οι Κατακόμβες, το υπόγειο νεκροταφείο των πρώτων χριστιανικών αιώνων του νησιού, όπου υπολογίζεται πως είναι θαμμένοι περισσότεροι από οκτώ χιλιάδες χριστιανοί.

Οι κάτοικοι της Φολεγάνδρου 10 λέγονται Πολυκανδριώτες, όπως οι κάτοικοι της Αθήνας λέγονται Αθηναίοι. Τρελό, ναι.

Κεντρικές Κυκλάδες

  1. Σαντορίνη —θεαματικό ονομαστό νησί για την ομορφιά του
  2. Αμοργός —Εκεί βρίσκεται και το λαξευμένο στο νότιο τμήμα του νησιού σε απόκρημνο βράχο 300 μ από την επιφάνεια της θάλασσας, το πιο σημαντικό μοναστήρι του Αιγαίου – της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας
  3. Κέα
  4. Σίφνος —γραφικό νησί κατάλληλο για πεζοπορία
  5. Τήνος —θρησκευτικός προορισμός με έντονη γραφικότητα
  6. Νάξος —το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων με το περισσότερο πράσινο
  7. Σίκινος —μικρό βραχώδες νησί
  8. Κίμωλος
  9. Μήλος —ηφαιστειακό νησί με βραχώδεις σχηματισμούς
  10. Φολέγανδρος

Αρχική πηγή: msn.gr

 

This slideshow requires JavaScript.

Advertisements
Standard
journal, reprints, Travel

Μεταξύ ουρανού και γης

tinos_stairsCapture

Ο άνθρωπος βρίσκεται ανάμεσα γης και ουρανού. Η βαρύτητα τον έλκει στη γη, η ψυχή τον έλκει προς τον ουρανό καθώς εκεί προσβλέπει για τον δημιουργό της.

Ο Τήνιος καλλιτέχνης της πέτρας δημιουργεί σκάλες στην οικία του – αφ’ ενός για το καθημερινό ανέβασμα προς το άνω δώμα, αφ’ ετέρου για την ενατένιση από ψηλά προς τα πλακόστρωτα του χωριού ή τα χωράφια της εξοχής.

Σκαλάκια στην Τήνο

Τήνος, ποιητική και φωτογραφική περίληψη 7/6/2010
Φαντάζομαι ότι η έλξη που προκαλεί ο γενέθλιος τόπος σε όλους τους πολιτισμούς έχει να κάνει με τον αυτοπροσδιορισμό μας, με την ταυτότητά μας, με την ίδια την υπόσταση της ύπαρξής μας. Πρόκειται για ένα αμετακίνητο σημείο αναφοράς γύρω από το οποίο κινείται ο κόσμος μας. Αυτό δεν μας εμποδίζει κατ’ ανάγκην να γίνουμε κοσμοπολίτες, με την έννοια ότι τα στενά όρια της γενέθλιας γης αποτρέπουν μια παρόμοια εκδοχή. Κάθε άλλο∙ θητεία μακριά από την ιδιαίτερη πατρίδα είναι πάντα διδακτική και πολύτιμη. Μοιάζει σαν να κοιτάς τον εαυτό σου από απόσταση, να συνταιριάζεις τη λογική κρίση με το παρορμητικό του συναισθήματος.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια έκδοση με τίτλο «Τήνος, Ποιητική – φωτογραφική περίληψη» που την υπογράφουν δύο τηνιακοί καλλιτέχνες, ένας ποιητής και ένας φωτογράφος. Γνωρίζοντάς τους κανείς θα παρατηρούσε ότι και οι δύο, πέρα από την αισθητική προσήλωση στον τόπο που τους γέννησε, έχουν παράλληλες εμπειρίες, κάτι που ενώνει τους ανθρώπους περισσότερο.

Κι οι δύο ξενιτευτήκαν στην πέραν του Ατλαντικού χώρα, για να επιστρέψουν και πάλι στα πάτρια εδάφη σαν να μην έλειψαν ούτε μια μέρα. Μέσα από τον ποιητικό του λόγο ο Ντίνος Σιώτης (Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2009) μοιάζει να σχολιάζει αλλά και να γεωγραφεί έναν τόπο άπλετου φωτός, αποκαλυπτικής διαύγειας, οικοδομημένο με την πιο απαράμιλλη τέχνη που υποδεικνύει το ανθρώπινο μέτρο, σε μια ισορροπία ζωής όπου όλα συνυπάρχουν σ’ ένα περίγραμμα στο οποίο ανασταίνεται η ζωή.

Ταυτόχρονα ο Κοντογεώργης αποτυπώνει πρόσωπα και τοπία, στιγμές της καθημερινότητας, λεπτομέρειες του τόπου, αποσπάσματα ζωής, με την αισιοδοξία του φωτός. Πρόκειται για έναν διάλογο λέξης και εικόνας όπως αυτός αποτυπώνεται μέσα από την ποιητική του φωτός. (Ξενοφών Μπρουντζάκης)

πηγή topontiki.gr

Standard


uno, dos, tres, quatro, cito sei, sette, otto, Mambo! Hu!

Μεξικό, μια μακρινή χώρα της Νότιας Αμερικής. Οι περισσότεροι από μας ποτέ δεν θα πάνε… Όμως η έννοια της χώρας αυτής καθώς είναι συνυφασμένη με πολλά πράγματα είναι τόσο οικεία… Πρώτα πρώτα το φαγητό: πίττες (tortillas – quesasillas), καυτερά μπέργκερς. η πιπεριά είναι που κάνει τη διαφορά (μεξικάνικες καυτερές πιπεριές), τα ποτά: Η τεκίλα!

Τελευταίο αλλά όχι χωρίς πρώτιστη σημασία το Μάμπο! Πρωτοστατούντος του Perez Prado και της ορχήστρας του, ο χορός έγινε ιδιαιτέρως δημοφιλής τη δεκαετία του ’50 και εντεύθεν. Ακολουθούν τα φυτά της ερήμου: ο κάκτος Αλόη με τις θαυμαστές ιδιότητητες του ζελέ των φύλλων του που μπαίνει ως συστατικό σε καλλυντικά αλλά και ροφήματα.

MexicanCapture

Tommy Garrett – Mexican Hat Dance

Kαταμεσίς της ερήμου το Μεξικό ανάμεσα στις αραιές, ψιλόλιγνες σκιές των κάκτων της ερήμου, ορθώνει μια δική του κουλτούρα και οδηγεί στους δρόμους της τεκίλα και του μάμπο έναν κουρασμένο δυτικό επισκέπτη. Και όχι μόνο. Πλούσιο σε ιστορία με τον πολιτισμό των Ίνκας ως παρακταθήκη, τη φιγούρα του Emilio Zapata που έγραψε τη νεώτερη ιστορία του, με διαπρέποντες συγγραφείς της σήμερον, που μπορούν μέσα από τις σελίδες των βιβλίων τους να μας ταξιδέψουμε ως εκεί.

Έστω με τα εξαγώγιμα προϊόντα του που μας μπολιάζουν με μια γεύση εξωτική ξέφρενου κεφιού… uno, dos, tres, quatro, cito sei, sette, otto, Mambo, Hu! και μετράς γρήγορα, τα βήματα του mambo! με τη γεύση ενός ελαφρώς ζαλιστικού tequila cocktail (marguerita), μπορείς ως εκεί να ταξιδέψεις – κλείνοντας τα μάτια αφημένος στη μαγεία του ονείρου του.

rigani

Αρωματικά φυτά – Ρίγανη

Έχω νοητικούς δεσμούς με τη Τήνο. Η κ. Ρένιου πάντα την εγκωμίαζε. Όταν πήγαινα σπίτι τους αφού με είχαν κεράσει λικέρ αν βρισκόταν και ο αδελφός της μαζί, και κάποιο ταρτάκι απ’ το διπλανό ζαχαροπλαστείο, τα λέγαμε και πάντα η κουβέντα γυρνούσε στην Τήνο. Κατάγονταν από ‘κει, στις διακοπές πήγαιναν στο πατρικό τους σπίτι στα Υστέρνια της Τήνου.
Στα Υστέρνια;” ρωτούσα.
Με απορία στα μάτια, μ’ ένα μεγάλο χαμόγελο μου έλεγε
Δεν έχεις πάει; Αν είναι δυνατόν!“.
Δεν έτυχε ως τώρα” της έλεγα.
Είναι πολύ όμορφα, το σπίτι μας ειναι στο βουνό αλλά κατεβαίνουμε – λίγο απέχει η θάλασσα“.

aromatic_herbsΣτον αποχαιρετισμό, αν είχαν μόλις από ‘κει επιστρέψει, πάντα είχαν φέρει κι ένα δώρο: Συνήθως ή μάλλον πάντα, μέλι και κάπαρη. Προϊόντα ντόπια της Τήνου από τα πιο ξακουστά. Η κάπαρη ήταν σε μεγάλη διάφανη, νάυλον σακκούλα,. το μέλι σε βάζο μεγάλο, γυάλινο, μ’ ένα αστραφτερό, χρυσαφί χρώμα. Επίσης και ρίγανη.
“Του βουνού, ντόπια κι αυτή. Παραδοσιακά προϊόντα, απ’ τον τόπο μας – Τα Υστέρνια” μου έλεγε με χαμόγελο.
Μα δεν ήταν ανάγκη… Πάντως ευχαριστώ πολύ“.

Σαν άνοιγα τις συσκευασίες, το μέλι λαμποκοπούσε αναδύοντας το λεπτό μα έντονο άρωμα του. η ρίγανη στη σαλάτα με την κάπαρη έφτιαχνε μια οπτική πράσινη αρμονία που μετέφερε τον αέρα του βουνού και το άρωμα της θάλασσας ανάμεσα στα πεύκα, στην κουζίνα – τόσο έντονη μυρωδιά.
Τώρα πια δεν τους βλέπω γιατί και οι δύο – η κ. Ελισσάβετ και ο αδελφός της Αντώνιος, δεν ζούνε πια. Λίγο καιρό με το που έχασε τον αδελφό της πέθανε κι αυτή. Η κ. Ελισσάβετ Ρένιου μια θαυμάσια γυναίκα, πάντα με το χαμόγελο και την περιποίηση. Γέννημα – θρέμμα της υπέροχης Τήνου, πάντα θα τη θυμάμαι.
Φωτο 1 προέλευση Φωτο 2 προέλευση

Για την ονομασία του οικισμού υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με μία εκδοχή η ονομασία οφείλεται στο γεγονός πως στο παρελθόν το χωριό ήταν το τελευταίο που περνούσε αμαξωτός δρόμος, ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή η ονομασία οφείλεται στις πολλές στέρνες που υπήρχαν γύρω από το χωριό.

Τα Υστέρνια αναπτύχθηκαν στο παρελθόν χάρη κυρίως στη ναυτιλία και στη μαρμαροτεχνία. Υπήρξαν το δεύτερο σημαντικότερο κέντρο της μαρμαροτεχνίας στην Τήνο μετά τον Πάνορμο, αναδεικνύοντας ορισμένους από τους σπουδαιότερους Έλληνες γλύπτες: Γιώργος Βιτάλης (1835-1901), Λάζαρος Φυτάλης (1831-1909), Λάζαρος Σιώχος (1862-1911), Αντώνιος Σιώχος (1888-1975), Νικόλαος Σιώχος (1908-1993) καθώς και ο τ. Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης. [πληθυσμός 119 άτομα (2001). Υψόμετρο 310 μ.]