reprints, Travel

Με το άγγιγμα της αρχαιότητας

cyclades

Παλιοί Μύλοι

Οι Κυκλάδες από αρχαιοτάτων χρόνων

Στο σύμπλεγμα των νήσων με το όνομα Κυκλάδες, συναντάται ατόφια η τοπική παράδοση αιγαιοπελαγίτικου χαρακτήρα με την ελληνική αρχαιότητα. Χαρακτηριστικά, στο Εμπορείο της Σαντορίνης μια ατόφια τοπική αρχιτεκτονική υποδηλώνει επιρροές από την αρχαία ελληνορωμαϊκή παράδοση – με τις υπόσκαφες κατασκευές, την συμπαγή δομή των κατοικιών.

santo_emporeio

Χωριό Εμπορείο – Σαντορίνη

Στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης ¹ που είναι ένας φανταστικός αρχαιολογικός χώρος, οι άνθρωποι έφτιαχναν διώροφα σπίτια το 4500 π.Χ. Αν δυσκολεύεσαι να συλλάβεις πόσο παλιά είναι το 4500 π.Χ., να πούμε απλά ότι ο Σωκράτης έζησε πολύ πιο κοντά σε εμάς -στην Αθήνα- απ’ ό,τι σε εκείνους τους ανθρώπους.

Τα κυκλαδικά αγάλματα, αυτά που έχουν τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος σαν να σε κρίνουν λίγο, ή σαν να βαριούνται που σε βλέπουν, βρέθηκαν στην Αμοργό 2. Τα έχουμε συνδέσει με την Κέρο, επειδή εκεί βρήκαμε τους φίλους τους που παίζουν μουσική.

Οι τέσσερις αρχαίες πόλεις της Κέας 3 / Τζιας – Ιουλίδα, Καρθαία, Κορησσία και Ποιήεσσα, συνδέονται μεταξύ τους αλλά και με τις παραλίες και τα σύγχρονα χωριά του νησιού, μέσα από ένα δίκτυο μονοπατιών που αγγίζει σε συνολικό μήκος τα 36 χιλιόμετρα.

Στα ανοιχτά της Σίφνου 4, κοντά στην Χρυσοπηγή, υπάρχει βυθισμένο στα 75 μέτρα αεροπλάνο της RAF, που έπεσε από γερμανικά αντιαεροπορικά πυρά τον Νοέμβριο του ’43.

Στον Πύργο της Τήνου 5 υπάρχει ένα μουσείο που θα σε μάθει όλα όσα ποτέ δεν πίστευες ότι μπορείς να ξέρεις για το μάρμαρο, την εξόρυξη, την επεξεργασία του και την τέχνη του. Και το όνομα αυτού, Μουσείο Μαρμαροτεχνίας.

Στο Χαλκί, ένα χωριουδάκι-κόσμημα της Νάξου 6, συνυπάρχουν δίπλα δίπλα βυζαντινή εκκλησία του 9ου αιώνα, βενετσιάνικος πύργος, και νεοκλασικά αρχοντικά.

Στη Σίκινο  7 που μέχρι πρόσφατα την θεωρούσαμε τόπο διαχρονικά φτωχό (όχι σε μεγαλείο ψυχής, σε λεφτά, μην παρεξηγηθούμε) βρέθηκε πέρυσι θαμμένη μια μυστηριώδης αρχόντισσα, η Νεικώ. Ο τρόπος με τον οποίο είχε ταφεί, σαν οι σύγχρονοί της να φοβούνταν μην και αναστηθεί, όσο και ο πλούτος των ευρημάτων στον τάφο της, που πάει κόντρα σε ό,τι ξέραμε για το μικρό Κυκλαδονήσι μέχρι σήμερα, έχει κάνει τη Νεικώ ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μυστήρια της αρχαιολογίας.

Στο Χωριό (και όχι Χώρα) της Κιμώλου 8, το βενετσιάνικο κάστρο του 16ου αιώνα χωρίζει τις δύο γειτονιές σε Μέσα και Έξω Κάστρα, με τα σπίτια του πρώτου χτισμένα έτσι ώστε να ακουμπούν το ένα στο άλλο και να παίζουν, με τους εξωτερικούς τοίχους τους, τον ρόλο της οχύρωσης.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αξιοθέατα της Μήλου 9 βρίσκεται στο χωριό Τρυπητή. Είναι οι Κατακόμβες, το υπόγειο νεκροταφείο των πρώτων χριστιανικών αιώνων του νησιού, όπου υπολογίζεται πως είναι θαμμένοι περισσότεροι από οκτώ χιλιάδες χριστιανοί.

Οι κάτοικοι της Φολεγάνδρου 10 λέγονται Πολυκανδριώτες, όπως οι κάτοικοι της Αθήνας λέγονται Αθηναίοι. Τρελό, ναι.

Κεντρικές Κυκλάδες

  1. Σαντορίνη —θεαματικό ονομαστό νησί για την ομορφιά του
  2. Αμοργός —Εκεί βρίσκεται και το λαξευμένο στο νότιο τμήμα του νησιού σε απόκρημνο βράχο 300 μ από την επιφάνεια της θάλασσας, το πιο σημαντικό μοναστήρι του Αιγαίου – της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας
  3. Κέα
  4. Σίφνος —γραφικό νησί κατάλληλο για πεζοπορία
  5. Τήνος —θρησκευτικός προορισμός με έντονη γραφικότητα
  6. Νάξος —το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων με το περισσότερο πράσινο
  7. Σίκινος —μικρό βραχώδες νησί
  8. Κίμωλος
  9. Μήλος —ηφαιστειακό νησί με βραχώδεις σχηματισμούς
  10. Φολέγανδρος

Αρχική πηγή: msn.gr

 

This slideshow requires JavaScript.

Advertisements
Standard
journal, reprints, Travel

Μεταξύ ουρανού και γης

tinos_stairsCapture

Ο άνθρωπος βρίσκεται ανάμεσα γης και ουρανού. Η βαρύτητα τον έλκει στη γη, η ψυχή τον έλκει προς τον ουρανό καθώς εκεί προσβλέπει για τον δημιουργό της.

Ο Τήνιος καλλιτέχνης της πέτρας δημιουργεί σκάλες στην οικία του – αφ’ ενός για το καθημερινό ανέβασμα προς το άνω δώμα, αφ’ ετέρου για την ενατένιση από ψηλά προς τα πλακόστρωτα του χωριού ή τα χωράφια της εξοχής.

Σκαλάκια στην Τήνο

Τήνος, ποιητική και φωτογραφική περίληψη 7/6/2010
Φαντάζομαι ότι η έλξη που προκαλεί ο γενέθλιος τόπος σε όλους τους πολιτισμούς έχει να κάνει με τον αυτοπροσδιορισμό μας, με την ταυτότητά μας, με την ίδια την υπόσταση της ύπαρξής μας. Πρόκειται για ένα αμετακίνητο σημείο αναφοράς γύρω από το οποίο κινείται ο κόσμος μας. Αυτό δεν μας εμποδίζει κατ’ ανάγκην να γίνουμε κοσμοπολίτες, με την έννοια ότι τα στενά όρια της γενέθλιας γης αποτρέπουν μια παρόμοια εκδοχή. Κάθε άλλο∙ θητεία μακριά από την ιδιαίτερη πατρίδα είναι πάντα διδακτική και πολύτιμη. Μοιάζει σαν να κοιτάς τον εαυτό σου από απόσταση, να συνταιριάζεις τη λογική κρίση με το παρορμητικό του συναισθήματος.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια έκδοση με τίτλο «Τήνος, Ποιητική – φωτογραφική περίληψη» που την υπογράφουν δύο τηνιακοί καλλιτέχνες, ένας ποιητής και ένας φωτογράφος. Γνωρίζοντάς τους κανείς θα παρατηρούσε ότι και οι δύο, πέρα από την αισθητική προσήλωση στον τόπο που τους γέννησε, έχουν παράλληλες εμπειρίες, κάτι που ενώνει τους ανθρώπους περισσότερο.

Κι οι δύο ξενιτευτήκαν στην πέραν του Ατλαντικού χώρα, για να επιστρέψουν και πάλι στα πάτρια εδάφη σαν να μην έλειψαν ούτε μια μέρα. Μέσα από τον ποιητικό του λόγο ο Ντίνος Σιώτης (Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2009) μοιάζει να σχολιάζει αλλά και να γεωγραφεί έναν τόπο άπλετου φωτός, αποκαλυπτικής διαύγειας, οικοδομημένο με την πιο απαράμιλλη τέχνη που υποδεικνύει το ανθρώπινο μέτρο, σε μια ισορροπία ζωής όπου όλα συνυπάρχουν σ’ ένα περίγραμμα στο οποίο ανασταίνεται η ζωή.

Ταυτόχρονα ο Κοντογεώργης αποτυπώνει πρόσωπα και τοπία, στιγμές της καθημερινότητας, λεπτομέρειες του τόπου, αποσπάσματα ζωής, με την αισιοδοξία του φωτός. Πρόκειται για έναν διάλογο λέξης και εικόνας όπως αυτός αποτυπώνεται μέσα από την ποιητική του φωτός. (Ξενοφών Μπρουντζάκης)

πηγή topontiki.gr

Standard
Δήμος Εξωμβούργου
reprints, Travel

Το κάστρο του Ξώμπουργου

xobourgo1

Τήνος, Δήμος Εξωμβούργου

Ο αδάμαστος αέρας καλλιέργησε σε μεγάλο βαθμό και την αδούλωτη φύση των Τηνιακών. Το νησί τους ήταν το τελευταίο κομμάτι γης στον Ελλαδικό χώρο που έπεσε στα χέρια των Οθωμανών, αφού από το 1207 έως το 1715, η Τήνος βρισκόταν υπό τη χαλαρή διακυβέρνηση των Ενετών. Το πέρασμα των Οθωμανών από το νησί δεν διήρκησε παρά ένα αιώνα, από το 1715 έως το 1771 και από το 1775 έως το 1821 με την παροδική ανάπαυλα της ρωσικής κατοχής (1771 – 1775).

Ωστόσο, ουσιαστικοί κυρίαρχοι στο Αιγαίο παρέμειναν οι κουρσάροι και ειδικά ο Χαριεντίν Μπαρμπαρόσα. Οι πειρατικές επιδρομές προκαλούσαν τον τρόμο όχι μονάχα στους νησιώτες αλλά και στις ενετικές και τουρκικές στρατιωτικές φρουρές. Η ανάγκη των Τηνιακών να δημιουργήσουν έναν αμυντικό προμαχώνα που θα ανέκοπτε αποτελεσματικά τις αλλεπάλληλες τουρκικές και πειρατικές επιθέσεις, οδήγησε στη δημιουργία των πυκνοδομημένων κατά παράταξη οικισμών, οι οποίοι ήταν στο σύνολό τους σκαρφαλωμένοι στις πλαγιές των βουνών και σε μεγάλη απόσταση από τις ακτές. Τα σπίτια χτίζονταν μεσοτοιχίες το ένα δίπλα στο άλλο και είχαν περίπου το ίδιο ύψος έτσι ώστε να είναι δυνατή η διαφυγή από τις επίπεδες στέγες σε περίπτωση επίθεσης. Ανάμεσα σε δύο σειρές από κατοικίες, σχηματίζονταν στενοί διάδρομοι καλυμμένοι και από τις δύο πλευρές από τους χοντρούς πέτρινους τοίχους των σπιτιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο δρόμος με τα αμέτρητα σκαλοπάτια περνούσε κάτω από τα σπίτια, ανάμεσα από τοξωτές καμάρες.

Το κάστρο του Ξώμπουργου, που ήταν το ισχυρότερο των Κυκλάδων και έμεινε απάτητο από τις επιδρομές των Οθωμανικών και Πειρατικών στιφών βρισκόταν σκαλωμένο σε ένα γρανιτένιο ύψωμα 500 μέτρων. Τους γυμνούς γκρίζους βράχους του έζωναν δύο σειρές από τείχη γύρω από τα οποία απλώνονταν τα μαγαζιά και οι εμπορικές αγορές της Ενετικής πρωτεύουσας του νησιού. Μέσα από τα τείχη βρίσκονταν οι κατοικίες που αποτελούσαν την πόλη του Κάστρου. Έντεκα πολιορκίες απέκρουσε το Κάστρο ως την τελική συνθηκολόγηση με την Υψηλή Πύλη, το 1715. Εκτιμώντας την ανδρεία των Τηνίων, ο Σουλτάνος επέτρεψε στη φρουρά του Κάστρου να βγει από τα τείχη με υψωμένα τα λάβαρα της, ενώ ο Οθωμανικός στρατός απέδιδε τιμές. Εκδικούμενοι, όμως, την αντίσταση του πανίσχυρου Κάστρου, οι Τούρκοι έκαψαν, ολοσχερώς την πόλη και τα τείχη. Οι λιγοστοί κάτοικοι που απέμειναν στο ύψωμα, δημιούργησαν έναν καινούργιο οικισμό, τον οποίο ονόμασαν Ξώμπουργο, δηλαδή έξω από το Κάστρο (Borgo).

tinos - peristerionas

Τήνος, παραδοσιακός περιστεριώνας

Ο Δήμος Εξωμβούργου καταλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα της Νήσου Τήνου σε έκταση 138.213 στρέμματα. Το έδαφος είναι ημιορεινό με υψηλότερη κορυφή τον Τσικνιά 713μ. Παράλληλα διακρίνουμε μικρές πεδινές εκτάσεις με μεγαλύτερη αυτήν της Κώμης. Όσον αφορά τη γεωγραφική θέση του Δήμου Εξωμβούργου, βόρεια συνορεύει με την Κοινότητα Πανόρμου και νότια με τον Δήμο της Τήνου. Ο νέος ΟΤΑ αποτελείται από εννέα πρώην κοινότητες -νυν δημ. διαμερίσματα, οι οποίες στο σύνολό τους περιλαμβάνουν 35 οικισμούς.

Ο Δήμος προήλθε από την συνένωση εννέα πρώην κοινοτήτων:

  • Κοινότητα Αγάπης με τους οικισμούς Αγάπη και Σκλαβοχωριό.
  • Κοινότητα Υστερνίων με τους οικισμούς Υστέρνια και Όρμος Υστερνίων.
  • Κοινότητα Καλλονής με τους οικισμούς Καλλονή, Καρκάδος, Αετοφωλιά και Κάτω Κλείσμα.
  • Κοινότητα Κάμπου με τους οικισμούς Κάμπος, Αγ. Ρωμανός, Λουτρά, Ξινάρα Σμαρδάκιτο και Ταραμπάδος.
  • Κοινότητα Καρδιανής με τους οικισμούς Καρδιανή και Όρμος Καρδιανής.
  • Κοινότητα Κτικάδου με τους οικισμούς του Κτικάδου, Κιονίων, Τριπόταμου, Σπεράδου και Χατζηράδου.
  • Κοινότητα Κώμης με τους οικισμούς Κώμη, Κολυμπήθρα, Κρόκος, Μοναστήρια Περάστρα και Σκαλάδος.
  • Κοινότητα Στενής με τους οικισμούς Στενή, Κέχρος, Λιβάδα, Μέση, Μυρσίνη, Ποταμιά και Τζάδος.
  • Κοινότητα Φαλατάδου με τους οικισμούς Φαλατάδος, Βώλαξ, Κουμάρος.

Από exombourgo.gr

Standard

Εγώ ο Γιαννούλης Χαλεπάς

Yannoulis Chalepas portrait.jpg

Γιαννούλης Χαλεπάς – έργο Νικηφόρου Λύτρα

Yannoulis Chalepas portrait” από τον Νικηφόρος Λύτρας – Transferred from el.wikipedia; transferred to Commons by User:Lapost using CommonsHelper. Υπό την άδεια Κοινό Κτήμα μέσω Wikimedia Commons.

Τίτλος: Εγώ, ο Γιαννούλης Χαλεπάς
Σκηνοθεσία: Στέλλα Αρκέντη
Σενάριο: Στέλλα Αρκέντη
Ηθοποιοί: Ιωάννα Γκαβάκου, Τάκης Βογόπουλος, Θανάσης Παπαθανασίου
Είδος: Μυθιστορηματική Βιογραφία.
Σύντομα θα προβληθεί στις αίθουσες.

Η ζωή του Τηνιακού μεγάλου γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά (1851-1938) από τον Πύργο της Τήνου
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς ήταν γόνος οικογένειας φημισμένων τηνίων μαρμαρογλυπτών. Ο πατέρας του, Ιωάννης, και ο θείος του είχαν μεγάλη οικογενειακή επιχείρηση μαρμαρογλυπτικής με παραρτήματα στο Βουκουρέστι, την Σμύρνη και τον Πειραιά. Ο Γιαννούλης, ο μεγαλύτερος από τα πέντε αδέλφια του, είχε έφεση στην μαρμαρογλυπτική και βοηθούσε τον πατέρα του στα έργα που ετοίμαζε ο τελευταίος για διάφορες εκκλησίες. Οι γονείς του τον προόριζαν για έμπορο, αλλά ο ίδιος τελικά αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική.

Από το 1869 έως το 1872, μαθήτευσε στο Σχολείον των Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) με δάσκαλο τον Λεωνίδα Δρόση. Το 1873 έφυγε για το Μόναχο με υποτροφία του Πανελλήνιου Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, για να συνεχίσει τις σπουδές του στην εκεί Ακαδημία Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Μαξ φον Βίντμαν (Max von Windmann) Το 1876 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου άνοιξε δικό του εργαστήριο. Το 1877 ολοκλήρωσε στο μάρμαρο τον Σάτυρο που παίζει με τον Έρωτα, και τον ίδιο χρόνο άρχισε να δουλεύει το πιο διάσημο γλυπτό του, την Κοιμωμένη για τον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Την Κοιμωμένη του από το πήλινο πρόπλασμα την μετέφεραν αργότερα με το γλύφανό τους στο μάρμαρο οι μαρμαρογλύπτες Χαμηλός και Αλεξάκης.

Τον χειμώνα του 1877 προς 1878, ο Χαλεπάς υπέστη νευρικό κλονισμό. Χωρίς κανέναν προφανή λόγο, άρχισε να καταστρέφει έργα του, ενώ επιχείρησε κατ’ επανάληψη να αυτοκτονήσει. Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα αίτια της ψυχασθένειάς του ήταν η τελειομανία του, η υπερκόπωση από την αδιάκοπη εργασία και ένας ατυχής έρωτας για μία νεαρή συμπατριώτισσά του, που την ζήτησε σε γάμο και οι γονείς της αρνήθηκαν να του την δώσουν. Ωστόσο, εκείνη την εποχή, με την ψυχολογία και την ψυχιατρική ακόμα στα πρώτα τους στάδια, οι γονείς του Χαλεπά και οι γιατροί δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα βαθύτερα αίτια της ψυχασθένειας του νεαρού γλύπτη. Έτσι οι γονείς του τον έστειλαν ταξίδι στην Ιταλία, για να συνέλθει, αλλά η θεραπεία ήταν μόνο πρόσκαιρη. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα άρχισαν ξανά τα συμπτώματα: καταβύθιση στην σιωπή, απομόνωση, παραμιλητό και αναίτιο γέλιο.
συνέχεια σ’ αυτό το άρθρο

Τον Ιούλιο του 1888 κλείνεται, παρόλη την αντίθεση της μάνας του, στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Είναι η ίδια χρονιά, που άλλοι δύο διάσημοι, ο Βίνσεντ Βαν Γκόγκ και ο Φρειδερίκος Νίτσε, περνούν το κατώφλι της τρέλας.

Για 13 χρόνια ο Χαλεπάς μένει έγκλειστος και όταν βγαίνει από το ψυχιατρείο, ο πατέρας του έχει πεθάνει. Έτσι μπαίνει υπό την επιτήρηση της μάνας του που πίστευε ότι η Τέχνη τον κατέστρεψε. Μόνο το 1916 μετά τον θάνατο της μητέρας του θα επιστρέψει στον κόσμο της δημιουργίας και θα δημιουργήσει μέχρι τον θάνατο του (1938) έργα ανώτερα από αυτά της πρώτης περιόδου. Σήμερα ο Γιαννούλης Χαλεπάς θεωρείται ότι συνδύαζε ως καλλιτέχνης, «την πανελληνικότητα του Παλαμά, την ποιητική αποσπασματικότητα και την δραματικότητα του Σολωμού, το ήθος του Παπαδιαμάντη και την τραγικότητα της ζωής του Βιζυηνού».

rigani

Αρωματικά φυτά – Ρίγανη

Έχω νοητικούς δεσμούς με τη Τήνο. Η κ. Ρένιου πάντα την εγκωμίαζε. Όταν πήγαινα σπίτι τους αφού με είχαν κεράσει λικέρ αν βρισκόταν και ο αδελφός της μαζί, και κάποιο ταρτάκι απ’ το διπλανό ζαχαροπλαστείο, τα λέγαμε και πάντα η κουβέντα γυρνούσε στην Τήνο. Κατάγονταν από ‘κει, στις διακοπές πήγαιναν στο πατρικό τους σπίτι στα Υστέρνια της Τήνου.
Στα Υστέρνια;” ρωτούσα.
Με απορία στα μάτια, μ’ ένα μεγάλο χαμόγελο μου έλεγε
Δεν έχεις πάει; Αν είναι δυνατόν!“.
Δεν έτυχε ως τώρα” της έλεγα.
Είναι πολύ όμορφα, το σπίτι μας ειναι στο βουνό αλλά κατεβαίνουμε – λίγο απέχει η θάλασσα“.

aromatic_herbsΣτον αποχαιρετισμό, αν είχαν μόλις από ‘κει επιστρέψει, πάντα είχαν φέρει κι ένα δώρο: Συνήθως ή μάλλον πάντα, μέλι και κάπαρη. Προϊόντα ντόπια της Τήνου από τα πιο ξακουστά. Η κάπαρη ήταν σε μεγάλη διάφανη, νάυλον σακκούλα,. το μέλι σε βάζο μεγάλο, γυάλινο, μ’ ένα αστραφτερό, χρυσαφί χρώμα. Επίσης και ρίγανη.
“Του βουνού, ντόπια κι αυτή. Παραδοσιακά προϊόντα, απ’ τον τόπο μας – Τα Υστέρνια” μου έλεγε με χαμόγελο.
Μα δεν ήταν ανάγκη… Πάντως ευχαριστώ πολύ“.

Σαν άνοιγα τις συσκευασίες, το μέλι λαμποκοπούσε αναδύοντας το λεπτό μα έντονο άρωμα του. η ρίγανη στη σαλάτα με την κάπαρη έφτιαχνε μια οπτική πράσινη αρμονία που μετέφερε τον αέρα του βουνού και το άρωμα της θάλασσας ανάμεσα στα πεύκα, στην κουζίνα – τόσο έντονη μυρωδιά.
Τώρα πια δεν τους βλέπω γιατί και οι δύο – η κ. Ελισσάβετ και ο αδελφός της Αντώνιος, δεν ζούνε πια. Λίγο καιρό με το που έχασε τον αδελφό της πέθανε κι αυτή. Η κ. Ελισσάβετ Ρένιου μια θαυμάσια γυναίκα, πάντα με το χαμόγελο και την περιποίηση. Γέννημα – θρέμμα της υπέροχης Τήνου, πάντα θα τη θυμάμαι.
Φωτο 1 προέλευση Φωτο 2 προέλευση

Για την ονομασία του οικισμού υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με μία εκδοχή η ονομασία οφείλεται στο γεγονός πως στο παρελθόν το χωριό ήταν το τελευταίο που περνούσε αμαξωτός δρόμος, ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή η ονομασία οφείλεται στις πολλές στέρνες που υπήρχαν γύρω από το χωριό.

Τα Υστέρνια αναπτύχθηκαν στο παρελθόν χάρη κυρίως στη ναυτιλία και στη μαρμαροτεχνία. Υπήρξαν το δεύτερο σημαντικότερο κέντρο της μαρμαροτεχνίας στην Τήνο μετά τον Πάνορμο, αναδεικνύοντας ορισμένους από τους σπουδαιότερους Έλληνες γλύπτες: Γιώργος Βιτάλης (1835-1901), Λάζαρος Φυτάλης (1831-1909), Λάζαρος Σιώχος (1862-1911), Αντώνιος Σιώχος (1888-1975), Νικόλαος Σιώχος (1908-1993) καθώς και ο τ. Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης. [πληθυσμός 119 άτομα (2001). Υψόμετρο 310 μ.]

skalados
journal, Travel, Writing

Ταξίδι στην Τήνο

Νοητή γραμμή – Τήνος

skalados

Τήνος – Σκαλάδος, Γλυπτική στην πέτρα

Ένα ταξίδι είναι κάτι καινούργιο πάντα. Όσες φορές κι αν πας σ’ ένα μέρος πάντα θα φαίνεται σα να ‘ναι η πρώτη φορά. Κι αυτό ισχύει για μέρη, πρόσωπα, καταστάσεις. Στο ταξίδι απ’ την αρχή, ένας περίεργος ενθουσιασμός με είχε καταλάβει – κι αυτό γινόταν κάθε φορά που θα βρισκόμουν σε καινούργιο έδαφος… Ναι τώρα που το σκέπτομαι έτσι πάντα συνέβαινε και εξακολουθεί να συμβαίνει.

Στο πλοίο ένα ζευγάρι απέναντι μου στον καναπέ ο ένας διάβαζε η άλλη κοιμόταν… Πιάσαμε κουβέντα με τη κοπέλα στο κατάστρωμα όπου βγήκαμε για μια βόλτα. Πολύ συμπαθητική. Μαύρα μαλλιά, γυαλιά, ωραίο ντύσιμο (ένα φαρδύ μαύρο παντελόνι, σανδάλια, μακό μπλουζάκι). Έμενε στη Καισαριανή – σπίτι δικό της το οποίο διακοσμεί συνεχώς μου είπε. Ήταν κι οι δυο αρχιτέκτονες που είχαν γνωρισθεί στη Θεσσαλονίκη όπου είχαν περάσει. Σήμερα μένουν μαζί και έχουν και αρχιτεκτονικό γραφείο.

Η κοπέλα ήταν χαμογελαστή αν και διστακτική, εγώ ήμουν ανοιχτή και αυθόρμητη μαζί τους γιατί έτσι όπως κάθονταν απέναντι μας στον καναπέ του σαλονιού του πλοίοιυ, πρόσεξα το βιβλίο που διάβαζε εκείνος και θέλησα να το δω κι έτσι πιάσαμε κουβέντα. Ήταν ένα ογκώδες βιβλίο 700 και άνω σελίδων με τίτλο “Το δόγμα του Σοκ” – βιβλίο σαφώς δύσκολο και λόγω θέματος αρκετά βαρετό τουλάχιστον για τις διακοπές. Αυτό πάντως ήταν το κίνητρο που έπιασα μαζί του κουβέντα.
Το βιβλίο μήπως αναφέρεται και στα προβλήματα της Οικονομίας, στις Αξιολογήσεις των Αγορών, λέει τίποτα για το ρόλο τους στην Ελλάδα;
Δεν ξέρω, μόλις το άρχισα. Το αγόρασα προχθές απ’ το Καρφούρ για να το διαβάζω στο ταξίδι...”
Α! Μπορώ να το δω;

Η κοπέλα στο κατάστρωμα μου λέει πως είχαν σπίτι στη Τήνο. Το είχαν αγοράσει οι γονείς της πριν χρόνια γιατί τους είχε αρέσει το μέρος – η συγκεκριμένη παραλία βασικά στη περιοχή Άγιος Ιωάννης, Πόρτο – στο νότιο άκρο μετά το λιμάνι κάπου 7 χλμ. Είπαμε και για τη Θεσσαλονίκη όπου είχε σπουδάσει η δική μου αδελφή, και είχα και συγγενείς εκεί, και μου άρεσε και μένα πολύ. Εκείνη είπε πως πέρασε τέλεια τη περίοδο των σπουδών της.
Πάντως το φαγητό εκεί είναι τέλειο“. Και ‘γω φυσικά συμφώνησα! Της είπα για το ξενοδοχείο Ηλέκτρα Παλάς
Η θέση του στην παραλία είναι εκπληκτική. Τι θέα ο Θερμαϊκός!
“Είχα πάει με τη μητέρα μου πάνε κάποια χρόνια, για το μνημόσυνο της θείας μου. Μείναμε στο Ηλέκτρα
“.
Της έλεγα πολλά και διάφορα μη ξέροντας τι με είχε πιάσει – έδειχνα έναν ενθουσιασμό που μάλλον θα προερχόταν από τα κοινά σημεία που είχα βρει με προεξάρχον τον όμοιο τουριστικό προορισμό μας.

Γυρίσαμε στο σαλόνι γιατί είχε περάσει κάμποση ώρα έξω και σε λίγο το πλοίο θα έφθανε στη Τήνο. Κατεβήκαμε αλλάζοντας κάρτες. Το ταξίδι ήταν πολύ ωραίο, η γνωριμία μας ήταν φυσικά περαστική – γνωριμίες του ταξιδού λέγονται γιατί πιάνεις κουβέντα έτσι για να περάσει η ώρα – μόνο που τα παιδιά ήταν οπωσδήποτε ξεχωριστά και από εμφάνιση και από χαρακτήρες. Ξεχώριζαν με μια φινέτσα και ευγένεια διάχυτη, μια ενδιαφέρουσα γκάμα όψεων της προσωπικότητας τους. Ήταν όμως πολύ επιφυλακτικοί σα να ‘θελαν σ’ αυτό το ταξίδι να απομονωθούν γιατί όταν τους ρώτησα “Που θα φάτε το βράδυ;” είπαν “μάλλον στο σπίτι“.

Ήταν περίεργο γιατί όταν πας σ’ ένα μέρος θέλεις το βράδυ να βγεις, να δεις το κέντρο, κόσμο, φώτα, ομιλίες του συγχρωτισμού μέσα στα γραφικά δρομάκια, να δοκιμάσεις τη ντόπια κουζίνα. Τέλος πάντων – και ‘γω δεν αποζητούσα κάτι περισσότερο, δεν υπήρχε θέμα, είχαμε τη παρέα μας στο νησί που μας περίμενε. Το πλοίο σφύριξε φθάνοντας στο λιμάνι. Είχαμε πια δέσει στο λιμάνι. Οι κάβοι καλά στερεωμένοι στις υποδοχές τους. Ο καπετάνιος μας είπε στις σκάλες πως τη προηγούμενη είχε γίνει ατύχημα.
Κατά τη πρόσδεση των κάβων στη Μύκονο, ενός ναυτεργάτη του τύλιξε το πόδι καθώς έσπαγε με δύναμη το σχοινί. Περίπτωση μια στο εκατομμύριο! Τραγικό γεγονός! Είναι τώρα στο ΚΑΤ, αλλά δυστυχώς, θα χάσει μάλλον το πόδι του…” συνέχισε με λυπημένο ύφος.

Ήρθε η σειρά μας να κατέβουμε. Σταθήκαμε περιμένοντας στη γεμάτη απ’ τον κόσμο που ήδη κατέβαινε προβλήτα – άλλοι απομακρύνονταν με τις βαλίτσες, κάποιοι κατευθύνονταν προς εκείνους που είχαν έρθει να τους παραλάβουν – τα αυτοκίνητα τσουλούσαν αργά στη ράμπα, η νύχτα είχε πέσει προσδίδοντας στα νερά μια αστραφτερή ανταύγεια, το νησί αστραποβλούσε μέσα στα ανηφορικά του φώτα προς τις βουνοπλαγιές. Επιτέλους η Τήνος! Ήταν η δεύτερη φορά που πατούσα στο νησί! Ήταν όμως σα να ‘ταν η πρώτη. Όλα έδειχναν καινούργια και μαγευτικά στο ήρεμο ξεδίπλωμα της νύχτας που στραφτάλιζε στη λάμψη του Σεπτεμβριάτικου φεγγαριού, των αστεριών που αντιφέγγιζαν στα γύρω σιωπηλά βουνά, πάνω απ’ το μουρμουρητό των ελαφρών παφλασμών της θάλασσας του λιμανιού.

Νήσος Τήνος: Τέταρτο κατά σειρά νησί στο Σύμπλεγμα των Κυκλάδων. Γνωστό για τη Παναγία της Τήνου, τη Σχολή Καλών Τεχνών με το εργαστήρι μαρμάρου, το μέλι, τη κάπαρη και για όσους έχουν πάει ήδη, για πάρα πολά άλλα…

Ιδίως τα χωριά είναι εκπληκτικά. Επισκεφθήκαμε τα χωριά: Κτικάδος, Βωλάξ, Πάναρμος, Πύργος, Υστέρνια (310 μ. υψόμετρο) και τον όρμο Υστερνίων όπου φάγαμε στην παραθαλάσσια ψαροταβέρνα “Ναυτίλος” – μέσω μιας ιδιαίτερα απόκρημνης διαδρομής. Την επόμενη φορά θα έχουν σειρά και τα υπόλοιπα.

Τήνος πληροφορίες: φωτό κειμένου

Standard
tinos volax
journal, Travel, Writing

Βωλάξ – Το Γρανιτένιο Μεγαλείο

volax

Τήνος – Βωλάξ – Το γρανιτένιο μεγαλείο

Ατενίζοντας αυτό το άγριο τοπίο στο κέντρο του νησιού της Τήνου, μέσα από τις στροφές του ορεινού δρόμου ανάμεσα στις ξερολιθιές και τα πουρνάρια, τα σχίνα και τις αγρελιές  με τους στρογγυλούς, ογκώδεις βράχους, θαρρείς φερμένοι από κατολισθήσεις που προκλήθηκαν από μια περίεργη μανία της φύσης – έτσι μέσα στη μοναξιά της και την αγριάδα του βουνού – σα να θέλησε να τονίσει την απουσία της σκιάς των δένδρων, των λουλουδιών, της ανθρώπινης λαλιάς.

Στο χωριό λουφάζουν νωρίς κουρασμένοι απ’ το μάζεμα της κάπαρης, του θυμαριού – που στοιβάζουν στα καλάθια που οι ίδιοι πλέκουν. Το χειμώνα μαζεμένοι στο τζάκι, τρώνε το τελευταίο πιάτο, πέφτουν στα στενά κρεβάτια κοιτώντας τον αστραφτερό ουρανό, όταν σηκώνονται να στερεώσουν κάποιο πατζουρόφυλλο που χτυπά μανιασμένα απ’ τον δαιμόνιο του χειμώνα αέρα. Πιο πέρα οι βράχοι γυαλίζουν στο φως του φεγγαριού – ενωμένοι, αδιατάραχτοι, συνεχίζουν το σφιχταγγάλιασμα τους – χειμώνας μπαίνει, καλοκαίρι βγαίνει.
Άνοιξη με τις παπαρούνες που φυτώνουν ανάμεσα τους, καλοκαίρι μέσα στη ξεραϊλα του τοπίου κρατάνε γερά στη θύμηση τους την εγκατάλειψη του άγριου βουνού, ποτέ δεν πρόκειται ν’ αφήσουν αυτή τη γη που τους κρατά καλά στερεωμένους στα ύψη του βουνού – πέτρινοι άγγελοι προστάτες και φύλακες της Βώλακας.

Φθάνοντας στο χωριό καθίσαμε στη πλακόστρωτη αυλή με το ομοίωμα αλωνιού στη μέση. Εκεί γίνονται οι επιδείξεις παρασκευής ψωμιού κάθε χρόνο. Η γιορτή του ψωμιού φέρνει απ’ όλο το νησί επισκέπτες.

Γεμίζει η πλατεία κάτω από τα πλατάνια με τα χαρούμενα πρόσωπα. Βιολιτζήδες και λυράρηδες απ’ τη χώρα ξεκινούν, για να τους ακολουθήσουν οι κάτοικοι, με χαρές και τραγούδια. Είναι μια μέρα που οι αγκαλιασμένοι βράχοι χαμογελούν, δοξάζοντας τον Ύψιστο, τη Βώλακα και τους ταπεινούς της καλαθοπλέχτες.

Links: Πληροφορίες: Βώλαξ Τήνου Φωτo Βώλαξ

Standard