journal

Μικρός χορός

Μικρή Χοροεσπερίδα της Σχολής χορού

waterfall
Η βραδιά ήταν ποικιλοτρόπως ευχάριστη: περιβάλλον, μουσική, θέαμα, παρέα τελευταίο αλλά όχι λιγότερο… Επρόκειτο για τη βραδιά χορού που οργάνωσε η σχολή χορού όπου συμμετείχε ένας από την παρέα – ο Μάριος, σαν διαγωνιζόμενος μαθητής.

watefall_pool
Προηγήθηκε επίδειξη μόδας με πολύ ωραία βραδινά ρούχα που φορούσαν μοντέλα όμορφα, αλλά υπερβολικά αδύνατα. Βέβαια σ’ αυτή την αδυναμία επάνω, τα ρούχα φορεμένα, έδειχναν ακόμη πιο αέρινα και λεπτεπίλεπτα.

Η αίθουσα (Κεφαλλονιά) 350 τ.μ γνωστού ξενοδοχείου των νοτίων προαστίων με πίστα με ασπρόμαυρα τετράγωνα προσφερόταν για το άνετο ξεδίπλωμα της επίδειξης αλλά και των χορών.

waterfall_oval Το φαγητό ήταν πολύ καλό και περιελάμβανε σουφλέ μακαρονιών, μπιφτέκι, κομμάτι πίτσα, κολοκυθάκι τηγανιτό, όπου ενδιαμέσως έρεε άφθονο το κρασί – όλα αυτά ως μενού με πολύ χαμηλή τιμή.

Η μουσική μετά την επίδειξη οίκων μόδας της περιοχής, ακολούθησε χορευτικά των μαθητών της σχολής με τάγκο, μάμπο ακόμη και ζεϊμπέκικο – στο τέλος, χοροί ελληνικοί, που διαδέχτηκαν λίαν έντονοι μοντέρνοι αλλά και παλιότεροι ρυθμοί: Ο κόσμος γέμισε την πίστα…

Χορέψαμε με την ψυχή μας! Ειδικά ένα τραγούδι σε στυλ τσιφτετέλι το “NaNa” ξεσήκωσε πολύ κόσμο. Κι εμάς επίσης, δηλαδή από το τραπέζι μας: το ντουέτο μας με την Άλεξ ήταν καταπληκτικό! Στη συνέχεια σηκώθηκαν όλοι να χορέψουν μη σταματώντας το χορό – που λέει και το τραγούδι του Brian Ferry “Don’t stop the dance”…
φωτό από εδώ

Nana Oka Na Na Na Arabic

This slideshow requires JavaScript.

Standard

Invisible


alison2Capture

Alison Moyet

Σα να ‘ναι όλα αόρατα κι όμως μόλις πριν λίγο συνέβησαν, γυρίζεις πίσω και έχουν ήδη χαθεί. Σε προσωπικό επίπεδο όλα όσα πέρασαν χάνονται δεν μπορείς να τα φθάσεις έτσι καθώς ξεμάκρυναν στην ομίχλη του απογεύματος. Το ίδιο και στο γενικό επίπεδο: νέα, δηλώσεις, ανακοινώσεις, φωνές που δεν σταματούν να λένε – όλα τόσο μακρινά… μόλις απομακρυνθείς από τον αχό τους γίνονται σχεδόν αόρατα. Θαμπές εικόνες, ενός καθρέφτη θολωμένου απ’ τους ατμούς, θόρυβος που καταλάγιασε, εικόνα με εκτυφλωτικά χρώματα που σβήνει, μόλις σβήσουν τα φώτα που τη φωτίζουν.

alisonMoyetCapture

Alison Moyet

Ένας κόσμος μακρινός, αόρατος και μέσα σ’ αυτόν πασχίζει ο καθένας να βρει τον εαυτό του: κι αυτός χαμένος στη τόση φασαρία, κι αυτός αόρατος πια. Ένα πρόσωπο, δυο χέρια, μάτια που σε κοιτάζουν στον καθρέφτη και μετά το τίποτα. Ένα αόρατο τίποτα. Σφαλείς τα μάτα μέσα στην ησυχία, ο ήχος της σιωπής είναι πάντα παρών. Το δένδρο απέναντι, η θαμπάδα του γαλάζιου τόσο παρόντος – θαρρείς πως είναι κυρίαρχο στα πάντα. Ο αχνός ουρανός, η ακινησία που αφουγκράζεται το αέρινο διάβα των ωρών. Ώσπου να έρθει το σούρουπο σιγά σιγά κι αυτό, χωρίς να το αντιληφθείς κλεισμένος μέσα σε μια μέγγενη σκέψεων – κι αυτή αόρατη.

Willie Nelson – On the Road Again

Το τέλος του δρόμου έφθασε και για τον θρύλο της country music Willie Nelson που απεβίωσε σε ηλικία 81, στο σπίτι του στην Πολυνησία, νησί Maui – λεπτομέρειες

Willie_Nelson

Willie Nelson – Country – style Τραγουδιστής

Από το Άλμπουμ “Souvenirs” Πάλι στο δρόμο,
δεν μπορώ να κάνω αλλιώς
στο δρόμο όλο να γυρνώ,
μέρη να βλέπω καινούργια

Σαν τους τσιγγάνους που γυρνούν
γύρω απ’ τον κόσμο όλο
οι φίλοι μου κι εγώ
γυρνάμε όλο τον κόσμο.

Άλλο να περιμένω δεν μπορώ
στον κόσμο να γυρίζω
οι φίλοι μου κι εγώ μαζί
καινούργιους τόπους  ν’ αντικρύζω.

Άλλο να περιμένω δεν μπορώ
τραγούδια η ζωή έχει καινούργια
οι φίλοι μου κι εγώ
άλλο να περιμένω δεν μπορώ
μαζί να τραγουδάμε.

Willie Nelson On the Road Again lyrics