skalados
journal, Travel, Writing

Ταξίδι στην Τήνο

Νοητή γραμμή – Τήνος

skalados

Τήνος – Σκαλάδος, Γλυπτική στην πέτρα

Ένα ταξίδι είναι κάτι καινούργιο πάντα. Όσες φορές κι αν πας σ’ ένα μέρος πάντα θα φαίνεται σα να ‘ναι η πρώτη φορά. Κι αυτό ισχύει για μέρη, πρόσωπα, καταστάσεις. Στο ταξίδι απ’ την αρχή, ένας περίεργος ενθουσιασμός με είχε καταλάβει – κι αυτό γινόταν κάθε φορά που θα βρισκόμουν σε καινούργιο έδαφος… Ναι τώρα που το σκέπτομαι έτσι πάντα συνέβαινε και εξακολουθεί να συμβαίνει.

Στο πλοίο ένα ζευγάρι απέναντι μου στον καναπέ ο ένας διάβαζε η άλλη κοιμόταν… Πιάσαμε κουβέντα με τη κοπέλα στο κατάστρωμα όπου βγήκαμε για μια βόλτα. Πολύ συμπαθητική. Μαύρα μαλλιά, γυαλιά, ωραίο ντύσιμο (ένα φαρδύ μαύρο παντελόνι, σανδάλια, μακό μπλουζάκι). Έμενε στη Καισαριανή – σπίτι δικό της το οποίο διακοσμεί συνεχώς μου είπε. Ήταν κι οι δυο αρχιτέκτονες που είχαν γνωρισθεί στη Θεσσαλονίκη όπου είχαν περάσει. Σήμερα μένουν μαζί και έχουν και αρχιτεκτονικό γραφείο.

Η κοπέλα ήταν χαμογελαστή αν και διστακτική, εγώ ήμουν ανοιχτή και αυθόρμητη μαζί τους γιατί έτσι όπως κάθονταν απέναντι μας στον καναπέ του σαλονιού του πλοίοιυ, πρόσεξα το βιβλίο που διάβαζε εκείνος και θέλησα να το δω κι έτσι πιάσαμε κουβέντα. Ήταν ένα ογκώδες βιβλίο 700 και άνω σελίδων με τίτλο “Το δόγμα του Σοκ” – βιβλίο σαφώς δύσκολο και λόγω θέματος αρκετά βαρετό τουλάχιστον για τις διακοπές. Αυτό πάντως ήταν το κίνητρο που έπιασα μαζί του κουβέντα.
Το βιβλίο μήπως αναφέρεται και στα προβλήματα της Οικονομίας, στις Αξιολογήσεις των Αγορών, λέει τίποτα για το ρόλο τους στην Ελλάδα;
Δεν ξέρω, μόλις το άρχισα. Το αγόρασα προχθές απ’ το Καρφούρ για να το διαβάζω στο ταξίδι...”
Α! Μπορώ να το δω;

Η κοπέλα στο κατάστρωμα μου λέει πως είχαν σπίτι στη Τήνο. Το είχαν αγοράσει οι γονείς της πριν χρόνια γιατί τους είχε αρέσει το μέρος – η συγκεκριμένη παραλία βασικά στη περιοχή Άγιος Ιωάννης, Πόρτο – στο νότιο άκρο μετά το λιμάνι κάπου 7 χλμ. Είπαμε και για τη Θεσσαλονίκη όπου είχε σπουδάσει η δική μου αδελφή, και είχα και συγγενείς εκεί, και μου άρεσε και μένα πολύ. Εκείνη είπε πως πέρασε τέλεια τη περίοδο των σπουδών της.
Πάντως το φαγητό εκεί είναι τέλειο“. Και ‘γω φυσικά συμφώνησα! Της είπα για το ξενοδοχείο Ηλέκτρα Παλάς
Η θέση του στην παραλία είναι εκπληκτική. Τι θέα ο Θερμαϊκός!
“Είχα πάει με τη μητέρα μου πάνε κάποια χρόνια, για το μνημόσυνο της θείας μου. Μείναμε στο Ηλέκτρα
“.
Της έλεγα πολλά και διάφορα μη ξέροντας τι με είχε πιάσει – έδειχνα έναν ενθουσιασμό που μάλλον θα προερχόταν από τα κοινά σημεία που είχα βρει με προεξάρχον τον όμοιο τουριστικό προορισμό μας.

Γυρίσαμε στο σαλόνι γιατί είχε περάσει κάμποση ώρα έξω και σε λίγο το πλοίο θα έφθανε στη Τήνο. Κατεβήκαμε αλλάζοντας κάρτες. Το ταξίδι ήταν πολύ ωραίο, η γνωριμία μας ήταν φυσικά περαστική – γνωριμίες του ταξιδού λέγονται γιατί πιάνεις κουβέντα έτσι για να περάσει η ώρα – μόνο που τα παιδιά ήταν οπωσδήποτε ξεχωριστά και από εμφάνιση και από χαρακτήρες. Ξεχώριζαν με μια φινέτσα και ευγένεια διάχυτη, μια ενδιαφέρουσα γκάμα όψεων της προσωπικότητας τους. Ήταν όμως πολύ επιφυλακτικοί σα να ‘θελαν σ’ αυτό το ταξίδι να απομονωθούν γιατί όταν τους ρώτησα “Που θα φάτε το βράδυ;” είπαν “μάλλον στο σπίτι“.

Ήταν περίεργο γιατί όταν πας σ’ ένα μέρος θέλεις το βράδυ να βγεις, να δεις το κέντρο, κόσμο, φώτα, ομιλίες του συγχρωτισμού μέσα στα γραφικά δρομάκια, να δοκιμάσεις τη ντόπια κουζίνα. Τέλος πάντων – και ‘γω δεν αποζητούσα κάτι περισσότερο, δεν υπήρχε θέμα, είχαμε τη παρέα μας στο νησί που μας περίμενε. Το πλοίο σφύριξε φθάνοντας στο λιμάνι. Είχαμε πια δέσει στο λιμάνι. Οι κάβοι καλά στερεωμένοι στις υποδοχές τους. Ο καπετάνιος μας είπε στις σκάλες πως τη προηγούμενη είχε γίνει ατύχημα.
Κατά τη πρόσδεση των κάβων στη Μύκονο, ενός ναυτεργάτη του τύλιξε το πόδι καθώς έσπαγε με δύναμη το σχοινί. Περίπτωση μια στο εκατομμύριο! Τραγικό γεγονός! Είναι τώρα στο ΚΑΤ, αλλά δυστυχώς, θα χάσει μάλλον το πόδι του…” συνέχισε με λυπημένο ύφος.

Ήρθε η σειρά μας να κατέβουμε. Σταθήκαμε περιμένοντας στη γεμάτη απ’ τον κόσμο που ήδη κατέβαινε προβλήτα – άλλοι απομακρύνονταν με τις βαλίτσες, κάποιοι κατευθύνονταν προς εκείνους που είχαν έρθει να τους παραλάβουν – τα αυτοκίνητα τσουλούσαν αργά στη ράμπα, η νύχτα είχε πέσει προσδίδοντας στα νερά μια αστραφτερή ανταύγεια, το νησί αστραποβλούσε μέσα στα ανηφορικά του φώτα προς τις βουνοπλαγιές. Επιτέλους η Τήνος! Ήταν η δεύτερη φορά που πατούσα στο νησί! Ήταν όμως σα να ‘ταν η πρώτη. Όλα έδειχναν καινούργια και μαγευτικά στο ήρεμο ξεδίπλωμα της νύχτας που στραφτάλιζε στη λάμψη του Σεπτεμβριάτικου φεγγαριού, των αστεριών που αντιφέγγιζαν στα γύρω σιωπηλά βουνά, πάνω απ’ το μουρμουρητό των ελαφρών παφλασμών της θάλασσας του λιμανιού.

Νήσος Τήνος: Τέταρτο κατά σειρά νησί στο Σύμπλεγμα των Κυκλάδων. Γνωστό για τη Παναγία της Τήνου, τη Σχολή Καλών Τεχνών με το εργαστήρι μαρμάρου, το μέλι, τη κάπαρη και για όσους έχουν πάει ήδη, για πάρα πολά άλλα…

Ιδίως τα χωριά είναι εκπληκτικά. Επισκεφθήκαμε τα χωριά: Κτικάδος, Βωλάξ, Πάναρμος, Πύργος, Υστέρνια (310 μ. υψόμετρο) και τον όρμο Υστερνίων όπου φάγαμε στην παραθαλάσσια ψαροταβέρνα “Ναυτίλος” – μέσω μιας ιδιαίτερα απόκρημνης διαδρομής. Την επόμενη φορά θα έχουν σειρά και τα υπόλοιπα.

Τήνος πληροφορίες: φωτό κειμένου

Standard