Patricia

kryonΑπό νωρίς το απόγευμα ετοιμαζόταν να πάει να τον συναντήσει. Θα έβαζε εκείνο το κόκκινο πουλόβερ με το ντεκολτέ χαμόγελο που της πήγαινε πολύ. Μαύρη φούστα με τα παπούτσια τα Prada. Φυσικά μαύρο λίγο διαφανές καλσόν. Θα σήκωνε τα μαλλιά σε κότσο όπως η Monica Vitti στο έργο “Περιπέτεια”. Μόλις χτυπούσε το κουδούνι, είχε φθάσει στην πόρτα του. Μπήκε και εκείνος την υποδέχτηκε με ένα πλατύ χαμόγελο. “Ακριβώς στην ώρα σου!” “Μα τι λες τίποτε πιο εύκολο αφού δεν είχε κίνηση ο δρόμος!”.

Κάθησε, “ένα ποτό;” τη ρωτά. “Ναι αλλά βάλε και παγάκια”. Της έφερε το ουίσκι που ήταν από το μπουκάλι που είχε στη μικρή εταζέρα με φωτογραφίες με την οικογένεια του, μάρκας Dimple – αυτό το ωραίο μπουκάλι με το συρμάτινο διακοσμητικό και λίγα φυστίκια Αιγίνης. “Λοιπόν, τι νέα;” “τίποτε ησυχία” του απαντά αδιάφορα ενώ ο νους της ήταν στο επίμαχο θέμα της συμφωνίας που την έκανε να τον συναντά – ή ήταν κάτι άλλο; Δεν ήξερε ακριβώς να πει. Πηγαινοερχόταν μιλώντας συνέχεια στο κινητό με κάποιον – προφανώς συνεργάτη του. Μετά από λίγο κάθησε δίπλα της: “Να βάλουμε και λίγη μουσική” της λέει και σηκώθηκε προς το πικ-απ, πήρε από τη συλλογή του των βινυλίων ένα δισκάκι και το έβαλε να παίζει.

“Σ’ αρέσει; Στο αφιερώνω” και σηκώνοντας το ποτήρι να τσουγκρίσει μαζί της “εις υγείαν λοιπόν! να πω και κάτι άλλο μαζί;” τη ρωτάει. “Στη συμφωνία μας πες”. “Αυτό μόνο σ’ ενδιαφέρει; Τα χρήματα;”. “Ναι, πρώτα από όλα τα άλλα! – που άλλωστε δεν γίνονται έτσι κι αλλιώς… μάτια έχω και βλέπω…” κοιτώντας κατά το ραφάκι με τις φωτογραφίες.

Είχε σκοτεινιάσει τα φώτα της λεωφόρου έξω από τις κλειστές γρίλλιες θα είχαν πια ανάψει. “Ν’ ανάψουμε και ‘μεις το φως” του λέει ενώ έπαιζε το τραγούδι και ‘κείνος “λες να χρειάζεται;”. Στο μυαλό της εκείνη η συμφωνία που δεν μπορούσε να κλειστεί για άγνωστους λόγους, με τον πιο προφανή να αιωρείται – εκείνον της έλλειψης των χρημάτων. “Άναψε το φως δεν βλέπουμε τη μύτη μας εδώ μέσα” του απαντά.

Και ‘κείνος σηκώθηκε να ανάψει το φως με ένα ελαφρύ σήκωμα των ώμων. Η βραδυά ήταν σε πλήρη εξέλιξη – τα όσα θα λέγονταν ήταν γνωστά: το flirt αυτό, ήταν συνηθισμένο μεταξύ τους και ποτέ κανείς από τους δυο δεν ήξερε ακριβώς τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Μόνο ένα ήταν σίγουρο: Η επιστροφή της στο σπίτι σε λίγη ώρα, η αμφιβολία, η απογοήτευση – συναισθήματα πάντα παρόντα.

Advertisements