Patricia

kryonΑπό νωρίς το απόγευμα ετοιμαζόταν να πάει να τον συναντήσει. Θα έβαζε εκείνο το κόκκινο πουλόβερ με το ντεκολτέ χαμόγελο που της πήγαινε πολύ. Μαύρη φούστα με τα παπούτσια τα Prada. Φυσικά μαύρο λίγο διαφανές καλσόν. Θα σήκωνε τα μαλλιά σε κότσο όπως η Monica Vitti στο έργο “Περιπέτεια”. Μόλις χτυπούσε το κουδούνι, είχε φθάσει στην πόρτα του. Μπήκε και εκείνος την υποδέχτηκε με ένα πλατύ χαμόγελο. “Ακριβώς στην ώρα σου!” “Μα τι λες τίποτε πιο εύκολο αφού δεν είχε κίνηση ο δρόμος!”.

Κάθησε, “ένα ποτό;” τη ρωτά. “Ναι αλλά βάλε και παγάκια”. Της έφερε το ουίσκι που ήταν από το μπουκάλι που είχε στη μικρή εταζέρα με φωτογραφίες με την οικογένεια του, μάρκας Dimple – αυτό το ωραίο μπουκάλι με το συρμάτινο διακοσμητικό και λίγα φυστίκια Αιγίνης. “Λοιπόν, τι νέα;” “τίποτε ησυχία” του απαντά αδιάφορα ενώ ο νους της ήταν στο επίμαχο θέμα της συμφωνίας που την έκανε να τον συναντά – ή ήταν κάτι άλλο; Δεν ήξερε ακριβώς να πει. Πηγαινοερχόταν μιλώντας συνέχεια στο κινητό με κάποιον – προφανώς συνεργάτη του. Μετά από λίγο κάθησε δίπλα της: “Να βάλουμε και λίγη μουσική” της λέει και σηκώθηκε προς το πικ-απ, πήρε από τη συλλογή του των βινυλίων ένα δισκάκι και το έβαλε να παίζει.

“Σ’ αρέσει; Στο αφιερώνω” και σηκώνοντας το ποτήρι να τσουγκρίσει μαζί της “εις υγείαν λοιπόν! να πω και κάτι άλλο μαζί;” τη ρωτάει. “Στη συμφωνία μας πες”. “Αυτό μόνο σ’ ενδιαφέρει; Τα χρήματα;”. “Ναι, πρώτα από όλα τα άλλα! – που άλλωστε δεν γίνονται έτσι κι αλλιώς… μάτια έχω και βλέπω…” κοιτώντας κατά το ραφάκι με τις φωτογραφίες.

Είχε σκοτεινιάσει τα φώτα της λεωφόρου έξω από τις κλειστές γρίλλιες θα είχαν πια ανάψει. “Ν’ ανάψουμε και ‘μεις το φως” του λέει ενώ έπαιζε το τραγούδι και ‘κείνος “λες να χρειάζεται;”. Στο μυαλό της εκείνη η συμφωνία που δεν μπορούσε να κλειστεί για άγνωστους λόγους, με τον πιο προφανή να αιωρείται – εκείνον της έλλειψης των χρημάτων. “Άναψε το φως δεν βλέπουμε τη μύτη μας εδώ μέσα” του απαντά.

Και ‘κείνος σηκώθηκε να ανάψει το φως με ένα ελαφρύ σήκωμα των ώμων. Η βραδυά ήταν σε πλήρη εξέλιξη – τα όσα θα λέγονταν ήταν γνωστά: το flirt αυτό, ήταν συνηθισμένο μεταξύ τους και ποτέ κανείς από τους δυο δεν ήξερε ακριβώς τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Μόνο ένα ήταν σίγουρο: Η επιστροφή της στο σπίτι σε λίγη ώρα, η αμφιβολία, η απογοήτευση – συναισθήματα πάντα παρόντα.

ArchangelsCapture

Α αυτό το ημίφως!

Κάθε φορά που φεύγει ο παλιός χρόνος και μπαίνει ο καινούργιος γιορτάζουν. Έτσι και τώρα. Εμείς ήμασταν στο συνηθισμένο μας Σαββατοκύριακο στο εξοχικό ξενοδοχείο. Βάλθηκαν να καταστρώνουν σχέδια η Μαρούλη και η παρέα για το που θα περάσουν τη βραδιά της παραμονής.

Εδώ γινόταν χαλασμός με τα τόσα γεγονότα! Η Αθήνα μια ρημαγμένη πολιτεία. Όμως η διασκέδαση προείχε. Τέλος πάντων δεν τις παρεξηγώ! Η αιώνια γυναικεία φιλαρέσκεια θέλει να βρει τον καθρέφτη της. Και που αλλού; Μια επίπλαστη ιδιότητητα όπως αυτή, δεν θα ψάξει παρά στις μουσικές και τις φανφάρες. Τα χειροφιλήματα και τις υποκλίσεις.

DaisiesCapture

Μαργαρίτες σε βάζο Daisy Marc Jacobs

“Απόψε κυρία μου είσθε εκθαμβωτική!”

Αυτό θέλει η γυναικεία φιλαρέσκεια: Το θαυμασμό και τη λάμψη των φώτων της μαγείας που πρόκειται να προκύψει. Μετά φυσικά το ηφίφως. Α αυτό το ημίφως! πόσο όλοι το περιμένουν. Όλοι αυτό τελικά δεν προσμένουμε; Εκεί ανάμεσα στη σκιά και το φως παιχνιδίζουν οι αναμνήσεις μαζί με όλα τα τωρινά, τα “ποθούμενα”.


uno, dos, tres, quatro, cito sei, sette, otto, Mambo! Hu!

Μεξικό, μια μακρινή χώρα της Νότιας Αμερικής. Οι περισσότεροι από μας ποτέ δεν θα πάνε… Όμως η έννοια της χώρας αυτής καθώς είναι συνυφασμένη με πολλά πράγματα είναι τόσο οικεία… Πρώτα πρώτα το φαγητό: πίττες (tortillas – quesasillas), καυτερά μπέργκερς. η πιπεριά είναι που κάνει τη διαφορά (μεξικάνικες καυτερές πιπεριές), τα ποτά: Η τεκίλα!

Τελευταίο αλλά όχι χωρίς πρώτιστη σημασία το Μάμπο! Πρωτοστατούντος του Perez Prado και της ορχήστρας του, ο χορός έγινε ιδιαιτέρως δημοφιλής τη δεκαετία του ’50 και εντεύθεν. Ακολουθούν τα φυτά της ερήμου: ο κάκτος Αλόη με τις θαυμαστές ιδιότητητες του ζελέ των φύλλων του που μπαίνει ως συστατικό σε καλλυντικά αλλά και ροφήματα.

MexicanCapture

Tommy Garrett – Mexican Hat Dance

Kαταμεσίς της ερήμου το Μεξικό ανάμεσα στις αραιές, ψιλόλιγνες σκιές των κάκτων της ερήμου, ορθώνει μια δική του κουλτούρα και οδηγεί στους δρόμους της τεκίλα και του μάμπο έναν κουρασμένο δυτικό επισκέπτη. Και όχι μόνο. Πλούσιο σε ιστορία με τον πολιτισμό των Ίνκας ως παρακταθήκη, τη φιγούρα του Emilio Zapata που έγραψε τη νεώτερη ιστορία του, με διαπρέποντες συγγραφείς της σήμερον, που μπορούν μέσα από τις σελίδες των βιβλίων τους να μας ταξιδέψουμε ως εκεί.

Έστω με τα εξαγώγιμα προϊόντα του που μας μπολιάζουν με μια γεύση εξωτική ξέφρενου κεφιού… uno, dos, tres, quatro, cito sei, sette, otto, Mambo, Hu! και μετράς γρήγορα, τα βήματα του mambo! με τη γεύση ενός ελαφρώς ζαλιστικού tequila cocktail (marguerita), μπορείς ως εκεί να ταξιδέψεις – κλείνοντας τα μάτια αφημένος στη μαγεία του ονείρου του.

PaniarasCapture

Νυχτερινό Τοπίο – Zωγαφικό έργο Κώστας Πανιάρας

Αρχίζει να νυχτώνει. Τα άστρα διαμαντένια δάκρια του ουρανού που δεν θα μπορέσεις ποτέ να δεις. Σε λίγο θα περάσει η παρέα για τη βραδινή έξοδο στο κοσμικό στέκι της κοντινής λουτρόπολης. Βραδινό ντύσιμο κάπως νεγκλιζέ. Πίνουμε το τελευταίο sour cherry ποτό χωρίς αλκοόλ απλά δροσιστικό. Τα αρώματα της νύχτας διαχέονται μαζί με το επίμονο άρωμα Dolce Gabbana. Τι άλλο να ζητήσεις αυτή την έναστρη νύχτα; Ησυχία, αναμονή για κάτι διαφορετικό, κάτι που θα σε αποτραβήξει από το φόρτο των σκέψεων για τις δύσκολες περιστάσεις που προέκυψαν, προκύπτουν ολοένα.

Όμως η βραδιά δεν σηκώνει βαριές σκέψεις.
“Ουφ! ακόμη να έρθουν… Μα γιατί αργούν;”
Αμέσως ακούστηκε η φωνή της Ελίζας στην πόρτα του κήπου:
“Φθάσαμε, επιτέλους ετοιμαστήκαμε! Βγείτε γρήγορα” και μετά το γέλιο της.
Μια μουσική σκέπαζε την ησυχία: εξωτικός ρυθμός, μιας άλλης εποχής. Και μεις θα καταφεύγαμε στη μαγεία της.