Invisible


alison2Capture

Alison Moyet

Σα να ‘ναι όλα αόρατα κι όμως μόλις πριν λίγο συνέβησαν, γυρίζεις πίσω και έχουν ήδη χαθεί. Σε προσωπικό επίπεδο όλα όσα πέρασαν χάνονται δεν μπορείς να τα φθάσεις έτσι καθώς ξεμάκρυναν στην ομίχλη του απογεύματος. Το ίδιο και στο γενικό επίπεδο: νέα, δηλώσεις, ανακοινώσεις, φωνές που δεν σταματούν να λένε – όλα τόσο μακρινά… μόλις απομακρυνθείς από τον αχό τους γίνονται σχεδόν αόρατα. Θαμπές εικόνες, ενός καθρέφτη θολωμένου απ’ τους ατμούς, θόρυβος που καταλάγιασε, εικόνα με εκτυφλωτικά χρώματα που σβήνει, μόλις σβήσουν τα φώτα που τη φωτίζουν.

alisonMoyetCapture

Alison Moyet

Ένας κόσμος μακρινός, αόρατος και μέσα σ’ αυτόν πασχίζει ο καθένας να βρει τον εαυτό του: κι αυτός χαμένος στη τόση φασαρία, κι αυτός αόρατος πια. Ένα πρόσωπο, δυο χέρια, μάτια που σε κοιτάζουν στον καθρέφτη και μετά το τίποτα. Ένα αόρατο τίποτα. Σφαλείς τα μάτα μέσα στην ησυχία, ο ήχος της σιωπής είναι πάντα παρών. Το δένδρο απέναντι, η θαμπάδα του γαλάζιου τόσο παρόντος – θαρρείς πως είναι κυρίαρχο στα πάντα. Ο αχνός ουρανός, η ακινησία που αφουγκράζεται το αέρινο διάβα των ωρών. Ώσπου να έρθει το σούρουπο σιγά σιγά κι αυτό, χωρίς να το αντιληφθείς κλεισμένος μέσα σε μια μέγγενη σκέψεων – κι αυτή αόρατη.