ArchangelsCapture

Α αυτό το ημίφως!

Κάθε φορά που φεύγει ο παλιός χρόνος και μπαίνει ο καινούργιος γιορτάζουν. Έτσι και τώρα. Εμείς ήμασταν στο συνηθισμένο μας Σαββατοκύριακο στο εξοχικό ξενοδοχείο. Βάλθηκαν να καταστρώνουν σχέδια η Μαρούλη και η παρέα για το που θα περάσουν τη βραδιά της παραμονής.

Εδώ γινόταν χαλασμός με τα τόσα γεγονότα! Η Αθήνα μια ρημαγμένη πολιτεία. Όμως η διασκέδαση προείχε. Τέλος πάντων δεν τις παρεξηγώ! Η αιώνια γυναικεία φιλαρέσκεια θέλει να βρει τον καθρέφτη της. Και που αλλού; Μια επίπλαστη ιδιότητητα όπως αυτή, δεν θα ψάξει παρά στις μουσικές και τις φανφάρες. Τα χειροφιλήματα και τις υποκλίσεις.

DaisiesCapture

Μαργαρίτες σε βάζο Daisy Marc Jacobs

“Απόψε κυρία μου είσθε εκθαμβωτική!”

Αυτό θέλει η γυναικεία φιλαρέσκεια: Το θαυμασμό και τη λάμψη των φώτων της μαγείας που πρόκειται να προκύψει. Μετά φυσικά το ηφίφως. Α αυτό το ημίφως! πόσο όλοι το περιμένουν. Όλοι αυτό τελικά δεν προσμένουμε; Εκεί ανάμεσα στη σκιά και το φως παιχνιδίζουν οι αναμνήσεις μαζί με όλα τα τωρινά, τα “ποθούμενα”.

sylvana2Capture

Silvana Mangano – Anna

Μόνο μια ασύγκριτη ομορφιά μπορεί νσ συγκριθεί μαζί σου: Ο Παρθενώνας στεφανωμένος με τις τελευταίες αχτίνες του ήλιου, ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο καθώς η αιώνια ερωτευμένη μαζί του θάλασσα του μουρμουρίζει το τραγούδι των κυμάτων της, το χαμόγελο της Τζοκόντα – αναπολώντας αυτά που έφυγαν ή αυτά που θα ‘ρθουν; Κι οι καταρράχτες εκείνη η φωτογραφία με την παρέα μπροστά τους – μεγάλη παρέα, μπορεί και είκοσι άτομα. Την έβλεπες κι άκουγες τον εκκωφαντικό, αέναο θόρυβο των νερών, έβλεπες τα χαμογελαστά ανέμελα πρόσωπα, η Ξένια με το μαντήλι.

Τώρα όλα αυτά έχουν μείνει πίσω όπως και η άλλη, ετερόκλητη παρέα με τους εκκεντρικούς που μαζεύονταν στην Ακρόπολη σαν είχε Πανσέληνο. Έχει πια σκορπίσει μαζί μ’ εκείνην έχεις και ‘συ εξαφανισθεί – όμως πάντα θα σε θυμάμαι γιατί ήσουν κάτι που με συγκλόνισε, βλέποντας σε ένιωθα την ταραχή να με πιάνει απ’ το λαιμό, να με σφίγγει ώσπου να μείνω ξέπνοος. Ήσουν πράγματι ασύγκριτη. Χάθηκες μαζί με όλα τα όνειρα στο βάθος του μυαλού μου όμως θα παραμένεις μια αιώνια εικόνα σύμβολο όλων των περασμένων νυχτών μιας εποχής που δεν είχε ακόμη φθαρεί από τη βιάση των ημερών.

Σαλώμη σε λέγαν ή Άννα;


uno, dos, tres, quatro, cito sei, sette, otto, Mambo! Hu!

Μεξικό, μια μακρινή χώρα της Νότιας Αμερικής. Οι περισσότεροι από μας ποτέ δεν θα πάνε… Όμως η έννοια της χώρας αυτής καθώς είναι συνυφασμένη με πολλά πράγματα είναι τόσο οικεία… Πρώτα πρώτα το φαγητό: πίττες (tortillas – quesasillas), καυτερά μπέργκερς. η πιπεριά είναι που κάνει τη διαφορά (μεξικάνικες καυτερές πιπεριές), τα ποτά: Η τεκίλα!

Τελευταίο αλλά όχι χωρίς πρώτιστη σημασία το Μάμπο! Πρωτοστατούντος του Perez Prado και της ορχήστρας του, ο χορός έγινε ιδιαιτέρως δημοφιλής τη δεκαετία του ’50 και εντεύθεν. Ακολουθούν τα φυτά της ερήμου: ο κάκτος Αλόη με τις θαυμαστές ιδιότητητες του ζελέ των φύλλων του που μπαίνει ως συστατικό σε καλλυντικά αλλά και ροφήματα.

MexicanCapture

Tommy Garrett – Mexican Hat Dance

Kαταμεσίς της ερήμου το Μεξικό ανάμεσα στις αραιές, ψιλόλιγνες σκιές των κάκτων της ερήμου, ορθώνει μια δική του κουλτούρα και οδηγεί στους δρόμους της τεκίλα και του μάμπο έναν κουρασμένο δυτικό επισκέπτη. Και όχι μόνο. Πλούσιο σε ιστορία με τον πολιτισμό των Ίνκας ως παρακταθήκη, τη φιγούρα του Emilio Zapata που έγραψε τη νεώτερη ιστορία του, με διαπρέποντες συγγραφείς της σήμερον, που μπορούν μέσα από τις σελίδες των βιβλίων τους να μας ταξιδέψουμε ως εκεί.

Έστω με τα εξαγώγιμα προϊόντα του που μας μπολιάζουν με μια γεύση εξωτική ξέφρενου κεφιού… uno, dos, tres, quatro, cito sei, sette, otto, Mambo, Hu! και μετράς γρήγορα, τα βήματα του mambo! με τη γεύση ενός ελαφρώς ζαλιστικού tequila cocktail (marguerita), μπορείς ως εκεί να ταξιδέψεις – κλείνοντας τα μάτια αφημένος στη μαγεία του ονείρου του.

PaniarasCapture

Νυχτερινό Τοπίο – Zωγαφικό έργο Κώστας Πανιάρας

Αρχίζει να νυχτώνει. Τα άστρα διαμαντένια δάκρια του ουρανού που δεν θα μπορέσεις ποτέ να δεις. Σε λίγο θα περάσει η παρέα για τη βραδινή έξοδο στο κοσμικό στέκι της κοντινής λουτρόπολης. Βραδινό ντύσιμο κάπως νεγκλιζέ. Πίνουμε το τελευταίο sour cherry ποτό χωρίς αλκοόλ απλά δροσιστικό. Τα αρώματα της νύχτας διαχέονται μαζί με το επίμονο άρωμα Dolce Gabbana. Τι άλλο να ζητήσεις αυτή την έναστρη νύχτα; Ησυχία, αναμονή για κάτι διαφορετικό, κάτι που θα σε αποτραβήξει από το φόρτο των σκέψεων για τις δύσκολες περιστάσεις που προέκυψαν, προκύπτουν ολοένα.

Όμως η βραδιά δεν σηκώνει βαριές σκέψεις.
“Ουφ! ακόμη να έρθουν… Μα γιατί αργούν;”
Αμέσως ακούστηκε η φωνή της Ελίζας στην πόρτα του κήπου:
“Φθάσαμε, επιτέλους ετοιμαστήκαμε! Βγείτε γρήγορα” και μετά το γέλιο της.
Μια μουσική σκέπαζε την ησυχία: εξωτικός ρυθμός, μιας άλλης εποχής. Και μεις θα καταφεύγαμε στη μαγεία της.

Willie Nelson – On the Road Again

Το τέλος του δρόμου έφθασε και για τον θρύλο της country music Willie Nelson που απεβίωσε σε ηλικία 81, στο σπίτι του στην Πολυνησία, νησί Maui – λεπτομέρειες

Willie_Nelson

Willie Nelson – Country – style Τραγουδιστής

Από το Άλμπουμ “Souvenirs” Πάλι στο δρόμο,
δεν μπορώ να κάνω αλλιώς
στο δρόμο όλο να γυρνώ,
μέρη να βλέπω καινούργια

Σαν τους τσιγγάνους που γυρνούν
γύρω απ’ τον κόσμο όλο
οι φίλοι μου κι εγώ
γυρνάμε όλο τον κόσμο.

Άλλο να περιμένω δεν μπορώ
στον κόσμο να γυρίζω
οι φίλοι μου κι εγώ μαζί
καινούργιους τόπους  ν’ αντικρύζω.

Άλλο να περιμένω δεν μπορώ
τραγούδια η ζωή έχει καινούργια
οι φίλοι μου κι εγώ
άλλο να περιμένω δεν μπορώ
μαζί να τραγουδάμε.

Willie Nelson On the Road Again lyrics

Αχ ψυχή μου, τίποτα δεν είδες στον κόσμο, τίποτα!

Georgios M. Vizyinos.JPGGeorgios M. Vizyinos” από τον Ioannes A. Arsenēs , Michael A . Raphaelobits – http://ia311326.us.archive.org/0/items/poikilstoaethni00raphgoog/poikilstoaethni00raphgoog.pdf. Υπό την άδεια Κοινό Κτήμα μέσω Wikimedia Commons.

Το μόνον της ζωής του ταξίδιον 1884
“Καθισμένοι σ’ ένα λόφο ο παππούς και ο εγγονός μιλάνε για ταξίδια Για ταξίδια που έγιναν, για ταξίδια που δεν έγιναν ποτέ, για την ζωή. Η ζωή του ενός πλησιάζει στο τέλος της. Η ζωή του άλλου μόλις αρχίζει. Και οι δύο έχουν δοκιμάσει τη καταπίεση, και οι δύο ονειρεύονται να φύγουν, να δραπετεύσουν.
Τα ταξίδια είναι μία προσπάθεια φυγής από την πραγματικότητα.
Είναι μία απόδραση στον κόσμο του παραμυθιού.
Είναι το όνειρο, η τρέλα.
Ο παππούς βιώνει το ταξίδι μέσα από τα παραμύθια. Η ζωή του επιφυλάσσει μόνο ένα αληθινό ταξίδι, στον ουρανό.

“”Τους σκυλοκέφαλους τους είδες;”
Όχι παππού δεν τους ειδα
Να! κομμάτι πάρε εδώ απ’ τη χώρα που ψήνει ο ήλιος το ψωμί” κοιτάει κατά τον ουρανό, στα σύννεφα που αργοδιαβαίνουν
Από μπρος είναι άνθρωποι κι από πίσω σκύλοι. Από μπρος σε καλοπιάνουνε από πίσω γαυγίζουν

Ηλίας Λογοθέτης, Φραγκίσκη Μουστάκη
Ηλίας Λογοθέτης (παππούς), Φραγκίσκη Μουστάκη (εγγονός)

Ο Γιώργος Βιζυηνός Βιζύη (Ανατολική Θράκη) 1849 – Αθήνα 1896 πραγματικό όνομα Γιώργος – Μιχαήλ Σύρμας ή Μιχαηλίδης, μαζί με τον Ανδρέα Καρκαβίτσα, συγκροτούν μια σχολή στη λογοτεχνία που ανέδειξε θέματα παρμένα από τη ζωή της ελληνικής ιστορίας – δια μέσου ιστοριών της υπαίθρου, ηθών και εθίμων, μνημών από την Τουρκοκρατία.

Το μόνον της ζωής του ταξείδιον 2001

Από την ταινία του Λάκη Παπαστάθη “Το μόνον της ζωής του ταξίδιον” (2001) μεταφορά του ομώνυμου διηγήματος του Γεωργίου Βιζυηνού 1884. Στο ρόλο του παππού ο Ηλίας Λογοθέτης, του εγγονού, η μικρή Φραγκίσκη Μουστάκη.

Εγώ ο Γιαννούλης Χαλεπάς

Yannoulis Chalepas portrait.jpg

Γιαννούλης Χαλεπάς – έργο Νικηφόρου Λύτρα

Yannoulis Chalepas portrait” από τον Νικηφόρος Λύτρας – Transferred from el.wikipedia; transferred to Commons by User:Lapost using CommonsHelper. Υπό την άδεια Κοινό Κτήμα μέσω Wikimedia Commons.

Τίτλος: Εγώ, ο Γιαννούλης Χαλεπάς
Σκηνοθεσία: Στέλλα Αρκέντη
Σενάριο: Στέλλα Αρκέντη
Ηθοποιοί: Ιωάννα Γκαβάκου, Τάκης Βογόπουλος, Θανάσης Παπαθανασίου
Είδος: Μυθιστορηματική Βιογραφία.
Σύντομα θα προβληθεί στις αίθουσες.

Η ζωή του Τηνιακού μεγάλου γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά (1851-1938) από τον Πύργο της Τήνου
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς ήταν γόνος οικογένειας φημισμένων τηνίων μαρμαρογλυπτών. Ο πατέρας του, Ιωάννης, και ο θείος του είχαν μεγάλη οικογενειακή επιχείρηση μαρμαρογλυπτικής με παραρτήματα στο Βουκουρέστι, την Σμύρνη και τον Πειραιά. Ο Γιαννούλης, ο μεγαλύτερος από τα πέντε αδέλφια του, είχε έφεση στην μαρμαρογλυπτική και βοηθούσε τον πατέρα του στα έργα που ετοίμαζε ο τελευταίος για διάφορες εκκλησίες. Οι γονείς του τον προόριζαν για έμπορο, αλλά ο ίδιος τελικά αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική.

Από το 1869 έως το 1872, μαθήτευσε στο Σχολείον των Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) με δάσκαλο τον Λεωνίδα Δρόση. Το 1873 έφυγε για το Μόναχο με υποτροφία του Πανελλήνιου Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, για να συνεχίσει τις σπουδές του στην εκεί Ακαδημία Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Μαξ φον Βίντμαν (Max von Windmann) Το 1876 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου άνοιξε δικό του εργαστήριο. Το 1877 ολοκλήρωσε στο μάρμαρο τον Σάτυρο που παίζει με τον Έρωτα, και τον ίδιο χρόνο άρχισε να δουλεύει το πιο διάσημο γλυπτό του, την Κοιμωμένη για τον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Την Κοιμωμένη του από το πήλινο πρόπλασμα την μετέφεραν αργότερα με το γλύφανό τους στο μάρμαρο οι μαρμαρογλύπτες Χαμηλός και Αλεξάκης.

Τον χειμώνα του 1877 προς 1878, ο Χαλεπάς υπέστη νευρικό κλονισμό. Χωρίς κανέναν προφανή λόγο, άρχισε να καταστρέφει έργα του, ενώ επιχείρησε κατ’ επανάληψη να αυτοκτονήσει. Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα αίτια της ψυχασθένειάς του ήταν η τελειομανία του, η υπερκόπωση από την αδιάκοπη εργασία και ένας ατυχής έρωτας για μία νεαρή συμπατριώτισσά του, που την ζήτησε σε γάμο και οι γονείς της αρνήθηκαν να του την δώσουν. Ωστόσο, εκείνη την εποχή, με την ψυχολογία και την ψυχιατρική ακόμα στα πρώτα τους στάδια, οι γονείς του Χαλεπά και οι γιατροί δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα βαθύτερα αίτια της ψυχασθένειας του νεαρού γλύπτη. Έτσι οι γονείς του τον έστειλαν ταξίδι στην Ιταλία, για να συνέλθει, αλλά η θεραπεία ήταν μόνο πρόσκαιρη. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα άρχισαν ξανά τα συμπτώματα: καταβύθιση στην σιωπή, απομόνωση, παραμιλητό και αναίτιο γέλιο.
συνέχεια σ’ αυτό το άρθρο

Τον Ιούλιο του 1888 κλείνεται, παρόλη την αντίθεση της μάνας του, στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Είναι η ίδια χρονιά, που άλλοι δύο διάσημοι, ο Βίνσεντ Βαν Γκόγκ και ο Φρειδερίκος Νίτσε, περνούν το κατώφλι της τρέλας.

Για 13 χρόνια ο Χαλεπάς μένει έγκλειστος και όταν βγαίνει από το ψυχιατρείο, ο πατέρας του έχει πεθάνει. Έτσι μπαίνει υπό την επιτήρηση της μάνας του που πίστευε ότι η Τέχνη τον κατέστρεψε. Μόνο το 1916 μετά τον θάνατο της μητέρας του θα επιστρέψει στον κόσμο της δημιουργίας και θα δημιουργήσει μέχρι τον θάνατο του (1938) έργα ανώτερα από αυτά της πρώτης περιόδου. Σήμερα ο Γιαννούλης Χαλεπάς θεωρείται ότι συνδύαζε ως καλλιτέχνης, «την πανελληνικότητα του Παλαμά, την ποιητική αποσπασματικότητα και την δραματικότητα του Σολωμού, το ήθος του Παπαδιαμάντη και την τραγικότητα της ζωής του Βιζυηνού».

rigani

Αρωματικά φυτά – Ρίγανη

Έχω νοητικούς δεσμούς με τη Τήνο. Η κ. Ρένιου πάντα την εγκωμίαζε. Όταν πήγαινα σπίτι τους αφού με είχαν κεράσει λικέρ αν βρισκόταν και ο αδελφός της μαζί, και κάποιο ταρτάκι απ’ το διπλανό ζαχαροπλαστείο, τα λέγαμε και πάντα η κουβέντα γυρνούσε στην Τήνο. Κατάγονταν από ‘κει, στις διακοπές πήγαιναν στο πατρικό τους σπίτι στα Υστέρνια της Τήνου.
Στα Υστέρνια;” ρωτούσα.
Με απορία στα μάτια, μ’ ένα μεγάλο χαμόγελο μου έλεγε
Δεν έχεις πάει; Αν είναι δυνατόν!“.
Δεν έτυχε ως τώρα” της έλεγα.
Είναι πολύ όμορφα, το σπίτι μας ειναι στο βουνό αλλά κατεβαίνουμε – λίγο απέχει η θάλασσα“.

aromatic_herbsΣτον αποχαιρετισμό, αν είχαν μόλις από ‘κει επιστρέψει, πάντα είχαν φέρει κι ένα δώρο: Συνήθως ή μάλλον πάντα, μέλι και κάπαρη. Προϊόντα ντόπια της Τήνου από τα πιο ξακουστά. Η κάπαρη ήταν σε μεγάλη διάφανη, νάυλον σακκούλα,. το μέλι σε βάζο μεγάλο, γυάλινο, μ’ ένα αστραφτερό, χρυσαφί χρώμα. Επίσης και ρίγανη.
“Του βουνού, ντόπια κι αυτή. Παραδοσιακά προϊόντα, απ’ τον τόπο μας – Τα Υστέρνια” μου έλεγε με χαμόγελο.
Μα δεν ήταν ανάγκη… Πάντως ευχαριστώ πολύ“.

Σαν άνοιγα τις συσκευασίες, το μέλι λαμποκοπούσε αναδύοντας το λεπτό μα έντονο άρωμα του. η ρίγανη στη σαλάτα με την κάπαρη έφτιαχνε μια οπτική πράσινη αρμονία που μετέφερε τον αέρα του βουνού και το άρωμα της θάλασσας ανάμεσα στα πεύκα, στην κουζίνα – τόσο έντονη μυρωδιά.
Τώρα πια δεν τους βλέπω γιατί και οι δύο – η κ. Ελισσάβετ και ο αδελφός της Αντώνιος, δεν ζούνε πια. Λίγο καιρό με το που έχασε τον αδελφό της πέθανε κι αυτή. Η κ. Ελισσάβετ Ρένιου μια θαυμάσια γυναίκα, πάντα με το χαμόγελο και την περιποίηση. Γέννημα – θρέμμα της υπέροχης Τήνου, πάντα θα τη θυμάμαι.
Φωτο 1 προέλευση Φωτο 2 προέλευση

Για την ονομασία του οικισμού υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με μία εκδοχή η ονομασία οφείλεται στο γεγονός πως στο παρελθόν το χωριό ήταν το τελευταίο που περνούσε αμαξωτός δρόμος, ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή η ονομασία οφείλεται στις πολλές στέρνες που υπήρχαν γύρω από το χωριό.

Τα Υστέρνια αναπτύχθηκαν στο παρελθόν χάρη κυρίως στη ναυτιλία και στη μαρμαροτεχνία. Υπήρξαν το δεύτερο σημαντικότερο κέντρο της μαρμαροτεχνίας στην Τήνο μετά τον Πάνορμο, αναδεικνύοντας ορισμένους από τους σπουδαιότερους Έλληνες γλύπτες: Γιώργος Βιτάλης (1835-1901), Λάζαρος Φυτάλης (1831-1909), Λάζαρος Σιώχος (1862-1911), Αντώνιος Σιώχος (1888-1975), Νικόλαος Σιώχος (1908-1993) καθώς και ο τ. Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης. [πληθυσμός 119 άτομα (2001). Υψόμετρο 310 μ.]

skalados
journal, Travel, Writing

Ταξίδι στην Τήνο

Νοητή γραμμή – Τήνος

skalados

Τήνος – Σκαλάδος, Γλυπτική στην πέτρα

Ένα ταξίδι είναι κάτι καινούργιο πάντα. Όσες φορές κι αν πας σ’ ένα μέρος πάντα θα φαίνεται σα να ‘ναι η πρώτη φορά. Κι αυτό ισχύει για μέρη, πρόσωπα, καταστάσεις. Στο ταξίδι απ’ την αρχή, ένας περίεργος ενθουσιασμός με είχε καταλάβει – κι αυτό γινόταν κάθε φορά που θα βρισκόμουν σε καινούργιο έδαφος… Ναι τώρα που το σκέπτομαι έτσι πάντα συνέβαινε και εξακολουθεί να συμβαίνει.

Στο πλοίο ένα ζευγάρι απέναντι μου στον καναπέ ο ένας διάβαζε η άλλη κοιμόταν… Πιάσαμε κουβέντα με τη κοπέλα στο κατάστρωμα όπου βγήκαμε για μια βόλτα. Πολύ συμπαθητική. Μαύρα μαλλιά, γυαλιά, ωραίο ντύσιμο (ένα φαρδύ μαύρο παντελόνι, σανδάλια, μακό μπλουζάκι). Έμενε στη Καισαριανή – σπίτι δικό της το οποίο διακοσμεί συνεχώς μου είπε. Ήταν κι οι δυο αρχιτέκτονες που είχαν γνωρισθεί στη Θεσσαλονίκη όπου είχαν περάσει. Σήμερα μένουν μαζί και έχουν και αρχιτεκτονικό γραφείο.

Η κοπέλα ήταν χαμογελαστή αν και διστακτική, εγώ ήμουν ανοιχτή και αυθόρμητη μαζί τους γιατί έτσι όπως κάθονταν απέναντι μας στον καναπέ του σαλονιού του πλοίοιυ, πρόσεξα το βιβλίο που διάβαζε εκείνος και θέλησα να το δω κι έτσι πιάσαμε κουβέντα. Ήταν ένα ογκώδες βιβλίο 700 και άνω σελίδων με τίτλο “Το δόγμα του Σοκ” – βιβλίο σαφώς δύσκολο και λόγω θέματος αρκετά βαρετό τουλάχιστον για τις διακοπές. Αυτό πάντως ήταν το κίνητρο που έπιασα μαζί του κουβέντα.
Το βιβλίο μήπως αναφέρεται και στα προβλήματα της Οικονομίας, στις Αξιολογήσεις των Αγορών, λέει τίποτα για το ρόλο τους στην Ελλάδα;
Δεν ξέρω, μόλις το άρχισα. Το αγόρασα προχθές απ’ το Καρφούρ για να το διαβάζω στο ταξίδι...”
Α! Μπορώ να το δω;

Η κοπέλα στο κατάστρωμα μου λέει πως είχαν σπίτι στη Τήνο. Το είχαν αγοράσει οι γονείς της πριν χρόνια γιατί τους είχε αρέσει το μέρος – η συγκεκριμένη παραλία βασικά στη περιοχή Άγιος Ιωάννης, Πόρτο – στο νότιο άκρο μετά το λιμάνι κάπου 7 χλμ. Είπαμε και για τη Θεσσαλονίκη όπου είχε σπουδάσει η δική μου αδελφή, και είχα και συγγενείς εκεί, και μου άρεσε και μένα πολύ. Εκείνη είπε πως πέρασε τέλεια τη περίοδο των σπουδών της.
Πάντως το φαγητό εκεί είναι τέλειο“. Και ‘γω φυσικά συμφώνησα! Της είπα για το ξενοδοχείο Ηλέκτρα Παλάς
Η θέση του στην παραλία είναι εκπληκτική. Τι θέα ο Θερμαϊκός!
“Είχα πάει με τη μητέρα μου πάνε κάποια χρόνια, για το μνημόσυνο της θείας μου. Μείναμε στο Ηλέκτρα
“.
Της έλεγα πολλά και διάφορα μη ξέροντας τι με είχε πιάσει – έδειχνα έναν ενθουσιασμό που μάλλον θα προερχόταν από τα κοινά σημεία που είχα βρει με προεξάρχον τον όμοιο τουριστικό προορισμό μας.

Γυρίσαμε στο σαλόνι γιατί είχε περάσει κάμποση ώρα έξω και σε λίγο το πλοίο θα έφθανε στη Τήνο. Κατεβήκαμε αλλάζοντας κάρτες. Το ταξίδι ήταν πολύ ωραίο, η γνωριμία μας ήταν φυσικά περαστική – γνωριμίες του ταξιδού λέγονται γιατί πιάνεις κουβέντα έτσι για να περάσει η ώρα – μόνο που τα παιδιά ήταν οπωσδήποτε ξεχωριστά και από εμφάνιση και από χαρακτήρες. Ξεχώριζαν με μια φινέτσα και ευγένεια διάχυτη, μια ενδιαφέρουσα γκάμα όψεων της προσωπικότητας τους. Ήταν όμως πολύ επιφυλακτικοί σα να ‘θελαν σ’ αυτό το ταξίδι να απομονωθούν γιατί όταν τους ρώτησα “Που θα φάτε το βράδυ;” είπαν “μάλλον στο σπίτι“.

Ήταν περίεργο γιατί όταν πας σ’ ένα μέρος θέλεις το βράδυ να βγεις, να δεις το κέντρο, κόσμο, φώτα, ομιλίες του συγχρωτισμού μέσα στα γραφικά δρομάκια, να δοκιμάσεις τη ντόπια κουζίνα. Τέλος πάντων – και ‘γω δεν αποζητούσα κάτι περισσότερο, δεν υπήρχε θέμα, είχαμε τη παρέα μας στο νησί που μας περίμενε. Το πλοίο σφύριξε φθάνοντας στο λιμάνι. Είχαμε πια δέσει στο λιμάνι. Οι κάβοι καλά στερεωμένοι στις υποδοχές τους. Ο καπετάνιος μας είπε στις σκάλες πως τη προηγούμενη είχε γίνει ατύχημα.
Κατά τη πρόσδεση των κάβων στη Μύκονο, ενός ναυτεργάτη του τύλιξε το πόδι καθώς έσπαγε με δύναμη το σχοινί. Περίπτωση μια στο εκατομμύριο! Τραγικό γεγονός! Είναι τώρα στο ΚΑΤ, αλλά δυστυχώς, θα χάσει μάλλον το πόδι του…” συνέχισε με λυπημένο ύφος.

Ήρθε η σειρά μας να κατέβουμε. Σταθήκαμε περιμένοντας στη γεμάτη απ’ τον κόσμο που ήδη κατέβαινε προβλήτα – άλλοι απομακρύνονταν με τις βαλίτσες, κάποιοι κατευθύνονταν προς εκείνους που είχαν έρθει να τους παραλάβουν – τα αυτοκίνητα τσουλούσαν αργά στη ράμπα, η νύχτα είχε πέσει προσδίδοντας στα νερά μια αστραφτερή ανταύγεια, το νησί αστραποβλούσε μέσα στα ανηφορικά του φώτα προς τις βουνοπλαγιές. Επιτέλους η Τήνος! Ήταν η δεύτερη φορά που πατούσα στο νησί! Ήταν όμως σα να ‘ταν η πρώτη. Όλα έδειχναν καινούργια και μαγευτικά στο ήρεμο ξεδίπλωμα της νύχτας που στραφτάλιζε στη λάμψη του Σεπτεμβριάτικου φεγγαριού, των αστεριών που αντιφέγγιζαν στα γύρω σιωπηλά βουνά, πάνω απ’ το μουρμουρητό των ελαφρών παφλασμών της θάλασσας του λιμανιού.

Νήσος Τήνος: Τέταρτο κατά σειρά νησί στο Σύμπλεγμα των Κυκλάδων. Γνωστό για τη Παναγία της Τήνου, τη Σχολή Καλών Τεχνών με το εργαστήρι μαρμάρου, το μέλι, τη κάπαρη και για όσους έχουν πάει ήδη, για πάρα πολά άλλα…

Ιδίως τα χωριά είναι εκπληκτικά. Επισκεφθήκαμε τα χωριά: Κτικάδος, Βωλάξ, Πάναρμος, Πύργος, Υστέρνια (310 μ. υψόμετρο) και τον όρμο Υστερνίων όπου φάγαμε στην παραθαλάσσια ψαροταβέρνα “Ναυτίλος” – μέσω μιας ιδιαίτερα απόκρημνης διαδρομής. Την επόμενη φορά θα έχουν σειρά και τα υπόλοιπα.

Τήνος πληροφορίες: φωτό κειμένου

Standard