sylvana2Capture

Silvana Mangano – Anna

Μόνο μια ασύγκριτη ομορφιά μπορεί νσ συγκριθεί μαζί σου: Ο Παρθενώνας στεφανωμένος με τις τελευταίες αχτίνες του ήλιου, ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο καθώς η αιώνια ερωτευμένη μαζί του θάλασσα του μουρμουρίζει το τραγούδι των κυμάτων της, το χαμόγελο της Τζοκόντα – αναπολώντας αυτά που έφυγαν ή αυτά που θα ‘ρθουν; Κι οι καταρράχτες εκείνη η φωτογραφία με την παρέα μπροστά τους – μεγάλη παρέα, μπορεί και είκοσι άτομα. Την έβλεπες κι άκουγες τον εκκωφαντικό, αέναο θόρυβο των νερών, έβλεπες τα χαμογελαστά ανέμελα πρόσωπα, η Ξένια με το μαντήλι.

Τώρα όλα αυτά έχουν μείνει πίσω όπως και η άλλη, ετερόκλητη παρέα με τους εκκεντρικούς που μαζεύονταν στην Ακρόπολη σαν είχε Πανσέληνο. Έχει πια σκορπίσει μαζί μ’ εκείνην έχεις και ‘συ εξαφανισθεί – όμως πάντα θα σε θυμάμαι γιατί ήσουν κάτι που με συγκλόνισε, βλέποντας σε ένιωθα την ταραχή να με πιάνει απ’ το λαιμό, να με σφίγγει ώσπου να μείνω ξέπνοος. Ήσουν πράγματι ασύγκριτη. Χάθηκες μαζί με όλα τα όνειρα στο βάθος του μυαλού μου όμως θα παραμένεις μια αιώνια εικόνα σύμβολο όλων των περασμένων νυχτών μιας εποχής που δεν είχε ακόμη φθαρεί από τη βιάση των ημερών.

Σαλώμη σε λέγαν ή Άννα;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s