Travel

Σπίτι στους βράχους

volax_spiti_frontΣε τόνους γκρίζου, καφέ και λευκού
Λίγα νησιά παρουσιάζουν έντονο ενδιαφέρον στην ενδοχώρα τους. Ένα από αυτά είναι η Τήνος. Ανεβαίνοντας τους ορεινούς δρόμους του νησιού σ’ ένα αρκετό υψόμετρο αντικρίζεις τους βράχους του Βώλακα. Είναι μεγάλοι γρανιτένιοι όγκοι στρογγυλού σχήματος, διάσπαρτοι εκατέρωθεν του δρόμου μόλις αρχίζεις να πλησιάζεις το απομακρισμένο χωριό. Εκεί κτίστηκε μια κατοικία σε γκρίζα, χαμηλού ύψους κατασκευή για να ενσωματώνεται στους βράχους, σ’ ένα σχέδιο που δεν είναι από τα παραδοσιακά αλλά εντελώς μοντέρνο που βρήκε όμως το κατάλληλο περιβάλλον να ενσωματωθεί.

volax_spiti_facadeΣυγκερασμός του μοντέρνου με το παραδοσιακό
Αντιθέτως ο αρχιτέκτων όταν ανέλαβε το πρότζεκτ στην εν λόγω περιοχή έπρεπε να λάβει πολύ σοβαρά υπόψιν το περιβάλλον και να τιμήσει κάθε ιδιαίτερό του χαρακτηριστικό, ώστε όχι μόνο να μην διαταράξει το ξεχωριστό της περιοχής, αλλά και να αναδείξει το κτίσμα και την ίδια την περιοχή μέσα από τη δουλειά του.

volax_aboveΑυτό ακριβώς φαίνεται πως κατάφερε ο Αριστείδης Ντάλας, ο αρχιτέκτονας που έχει διακριθεί ήδη αρκετές φορές για τα δημιουργήματά του που έρχεται τώρα να καταπλήξει γνώστες της αρχιτεκτονικής -και μη.
Από ορισμένη άποψη, θυμίζει τοπίο της Μάνης
volax_spiti
Η «Κατοικία στο Βωλάξ» είναι ένα κτίσμα που δύσκολα ξεφεύγει από το οπτικό σου πεδίο. Η εξωτερική του όψη είναι τέτοια που βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με τον πέτρινο περίγυρο. Η πέτρα σαν υλικό αποτελεί βασικό υλικό κατασκευής και του ίδιου του σπιτιού, ενώ οι λεπτομέρειες με γυαλί γίνονται το τέλειο φινίρισμα μίας συνολικά επιβλητικής εικόνας.

volax_sky

Οδοιπορικό στην Τήνο

Η επιτυχία του αρχιτέκτονα έγινε αμέσως αντιληπτή και βρέθηκε να εκπροσωπεί το γραφείο του και την Τήνο στην 8η Biennale Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων.
Αρχική πηγή: e-radio.gr

This slideshow requires JavaScript.

Advertisements
Standard
journal

Little Ball

Μικρή Χοροεσπερίδα

waterfall
Η βραδιά ήταν ποικιλοτρόπως ευχάριστη: περιβάλλον, μουσική, θέαμα, παρέα τελευταίο αλλά όχι λιγότερο… Επρόκειτο για τη βραδιά χορού που οργάνωσε η σχολή χορού όπου συμμετείχε ένας από μας, σαν διαγωνιζόμενος χορευτής.

watefall_pool
Προηγήθηκε επίδειξη μόδας με πολύ ωραία βραδινά ρούχα που φορούσαν μοντέλα όμορφα αλλά υπερβολικά αδύνατα. Βέβαια σ’ αυτή την αδυναμία επάνω, τα ρούχα φορεμένα έδειχναν ακόμη πιο αέρινα και λεπτεπίλεπτα.

Η αίθουσα (Κεφαλλονιά) 350 τ.μ γνωστού ξενοδοχείου των νοτίων προαστίων με πίστα με ασπρόμαυρα τετράγωνα προσφερόταν για το άνετο ξεδίπλωμα της επίδειξης αλλά και των χορών.

waterfall_ovalΤο φαγητό ήταν πολύ καλό απαρτιζόμενο από σουφλέ μακαρονιών, μπιφτέκι, κομμάτι πίτσα, κολοκυθάκι όπου ενδιαμέσως έρεε άφθονο το κρασί – όλα αυτά ως μενού με πολύ χαμηλή τιμή.

Η μουσική μετά την επίδειξη των οίκων ιδιωτών και των μαθητών της σχολής με τάγκο, μάμπο ακόμη και ζεϊμπέκικο – στο τέλος χοροί ελληνικοί, ακολούθησε λίαν έντονη σε μοντέρνους και παλιότερους ρυθμούς: σηκωθήκαμε πολλές φορές στην πίστα ακόμη και η Άλεξ. Χορέψαμε με την ψυχή μας! Ειδικά ένα τραγούδι σε στυλ τσιφτετέλι το “NaNa” ξεσήκωσε πολύ κόσμο στην πίστα. Κι εμάς επίσης, δηλαδή από το τραπέζι μας σηκώθηκαν να χορέψουν μη σταματώντας το χορό που λέει και το τραγούδι του Brian Ferry…
φωτό από εδώ

Nana Oka Na Na Na Arabic

This slideshow requires JavaScript.

Standard
reprints, Travel

Με το άγγιγμα της αρχαιότητας

cyclades

Παλιοί Μύλοι

Οι Κυκλάδες από αρχαιοτάτων χρόνων

Στο σύμπλεγμα των νήσων με το όνομα Κυκλάδες, συναντάται ατόφια η τοπική παράδοση αιγαιοπελαγίτικου χαρακτήρα με την ελληνική αρχαιότητα. Χαρακτηριστικά, στο Εμπορείο της Σαντορίνης μια ατόφια τοπική αρχιτεκτονική υποδηλώνει επιρροές από την αρχαία ελληνορωμαϊκή παράδοση – με τις υπόσκαφες κατασκευές, την συμπαγή δομή των κατοικιών.

santo_emporeio

Χωριό Εμπορείο – Σαντορίνη

Στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης ¹ που είναι ένας φανταστικός αρχαιολογικός χώρος, οι άνθρωποι έφτιαχναν διώροφα σπίτια το 4500 π.Χ. Αν δυσκολεύεσαι να συλλάβεις πόσο παλιά είναι το 4500 π.Χ., να πούμε απλά ότι ο Σωκράτης έζησε πολύ πιο κοντά σε εμάς -στην Αθήνα- απ’ ό,τι σε εκείνους τους ανθρώπους.

Τα κυκλαδικά αγάλματα, αυτά που έχουν τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος σαν να σε κρίνουν λίγο, ή σαν να βαριούνται που σε βλέπουν, βρέθηκαν στην Αμοργό 2. Τα έχουμε συνδέσει με την Κέρο, επειδή εκεί βρήκαμε τους φίλους τους που παίζουν μουσική.

Οι τέσσερις αρχαίες πόλεις της Κέας 3 / Τζιας – Ιουλίδα, Καρθαία, Κορησσία και Ποιήεσσα, συνδέονται μεταξύ τους αλλά και με τις παραλίες και τα σύγχρονα χωριά του νησιού, μέσα από ένα δίκτυο μονοπατιών που αγγίζει σε συνολικό μήκος τα 36 χιλιόμετρα.

Στα ανοιχτά της Σίφνου 4, κοντά στην Χρυσοπηγή, υπάρχει βυθισμένο στα 75 μέτρα αεροπλάνο της RAF, που έπεσε από γερμανικά αντιαεροπορικά πυρά τον Νοέμβριο του ’43.

Στον Πύργο της Τήνου 5 υπάρχει ένα μουσείο που θα σε μάθει όλα όσα ποτέ δεν πίστευες ότι μπορείς να ξέρεις για το μάρμαρο, την εξόρυξη, την επεξεργασία του και την τέχνη του. Και το όνομα αυτού, Μουσείο Μαρμαροτεχνίας.

Στο Χαλκί, ένα χωριουδάκι-κόσμημα της Νάξου 6, συνυπάρχουν δίπλα δίπλα βυζαντινή εκκλησία του 9ου αιώνα, βενετσιάνικος πύργος, και νεοκλασικά αρχοντικά.

Στη Σίκινο  7 που μέχρι πρόσφατα την θεωρούσαμε τόπο διαχρονικά φτωχό (όχι σε μεγαλείο ψυχής, σε λεφτά, μην παρεξηγηθούμε) βρέθηκε πέρυσι θαμμένη μια μυστηριώδης αρχόντισσα, η Νεικώ. Ο τρόπος με τον οποίο είχε ταφεί, σαν οι σύγχρονοί της να φοβούνταν μην και αναστηθεί, όσο και ο πλούτος των ευρημάτων στον τάφο της, που πάει κόντρα σε ό,τι ξέραμε για το μικρό Κυκλαδονήσι μέχρι σήμερα, έχει κάνει τη Νεικώ ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μυστήρια της αρχαιολογίας.

Στο Χωριό (και όχι Χώρα) της Κιμώλου 8, το βενετσιάνικο κάστρο του 16ου αιώνα χωρίζει τις δύο γειτονιές σε Μέσα και Έξω Κάστρα, με τα σπίτια του πρώτου χτισμένα έτσι ώστε να ακουμπούν το ένα στο άλλο και να παίζουν, με τους εξωτερικούς τοίχους τους, τον ρόλο της οχύρωσης.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αξιοθέατα της Μήλου 9 βρίσκεται στο χωριό Τρυπητή. Είναι οι Κατακόμβες, το υπόγειο νεκροταφείο των πρώτων χριστιανικών αιώνων του νησιού, όπου υπολογίζεται πως είναι θαμμένοι περισσότεροι από οκτώ χιλιάδες χριστιανοί.

Οι κάτοικοι της Φολεγάνδρου 10 λέγονται Πολυκανδριώτες, όπως οι κάτοικοι της Αθήνας λέγονται Αθηναίοι. Τρελό, ναι.

Κεντρικές Κυκλάδες

  1. Σαντορίνη —θεαματικό ονομαστό νησί για την ομορφιά του
  2. Αμοργός —Εκεί βρίσκεται και το λαξευμένο στο νότιο τμήμα του νησιού σε απόκρημνο βράχο 300 μ από την επιφάνεια της θάλασσας, το πιο σημαντικό μοναστήρι του Αιγαίου – της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας
  3. Κέα
  4. Σίφνος —γραφικό νησί κατάλληλο για πεζοπορία
  5. Τήνος —θρησκευτικός προορισμός με έντονη γραφικότητα
  6. Νάξος —το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων με το περισσότερο πράσινο
  7. Σίκινος —μικρό βραχώδες νησί
  8. Κίμωλος
  9. Μήλος —ηφαιστειακό νησί με βραχώδεις σχηματισμούς
  10. Φολέγανδρος

Αρχική πηγή: msn.gr

 

This slideshow requires JavaScript.

Standard

Invisible


alison2Capture

Alison Moyet

Σα να ‘ναι όλα αόρατα κι όμως μόλις πριν λίγο συνέβησαν, γυρίζεις πίσω και έχουν ήδη χαθεί. Σε προσωπικό επίπεδο όλα όσα πέρασαν χάνονται δεν μπορείς να τα φθάσεις έτσι καθώς ξεμάκρυναν στην ομίχλη του απογεύματος. Το ίδιο και στο γενικό επίπεδο: νέα, δηλώσεις, ανακοινώσεις, φωνές που δεν σταματούν να λένε – όλα τόσο μακρινά… μόλις απομακρυνθείς από τον αχό τους γίνονται σχεδόν αόρατα. Θαμπές εικόνες, ενός καθρέφτη θολωμένου απ’ τους ατμούς, θόρυβος που καταλάγιασε, εικόνα με εκτυφλωτικά χρώματα που σβήνει, μόλις σβήσουν τα φώτα που τη φωτίζουν.

alisonMoyetCapture

Alison Moyet

Ένας κόσμος μακρινός, αόρατος και μέσα σ’ αυτόν πασχίζει ο καθένας να βρει τον εαυτό του: κι αυτός χαμένος στη τόση φασαρία, κι αυτός αόρατος πια. Ένα πρόσωπο, δυο χέρια, μάτια που σε κοιτάζουν στον καθρέφτη και μετά το τίποτα. Ένα αόρατο τίποτα. Σφαλείς τα μάτα μέσα στην ησυχία, ο ήχος της σιωπής είναι πάντα παρών. Το δένδρο απέναντι, η θαμπάδα του γαλάζιου τόσο παρόντος – θαρρείς πως είναι κυρίαρχο στα πάντα. Ο αχνός ουρανός, η ακινησία που αφουγκράζεται το αέρινο διάβα των ωρών. Ώσπου να έρθει το σούρουπο σιγά σιγά κι αυτό, χωρίς να το αντιληφθείς κλεισμένος μέσα σε μια μέγγενη σκέψεων – κι αυτή αόρατη.

journal, reprints, Travel

Μεταξύ ουρανού και γης

tinos_stairsCapture

Ο άνθρωπος βρίσκεται ανάμεσα γης και ουρανού. Η βαρύτητα τον έλκει στη γη, η ψυχή τον έλκει προς τον ουρανό καθώς εκεί προσβλέπει για τον δημιουργό της.

Ο Τήνιος καλλιτέχνης της πέτρας δημιουργεί σκάλες στην οικία του – αφ’ ενός για το καθημερινό ανέβασμα προς το άνω δώμα, αφ’ ετέρου για την ενατένιση από ψηλά προς τα πλακόστρωτα του χωριού ή τα χωράφια της εξοχής.

Σκαλάκια στην Τήνο

Τήνος, ποιητική και φωτογραφική περίληψη 7/6/2010
Φαντάζομαι ότι η έλξη που προκαλεί ο γενέθλιος τόπος σε όλους τους πολιτισμούς έχει να κάνει με τον αυτοπροσδιορισμό μας, με την ταυτότητά μας, με την ίδια την υπόσταση της ύπαρξής μας. Πρόκειται για ένα αμετακίνητο σημείο αναφοράς γύρω από το οποίο κινείται ο κόσμος μας. Αυτό δεν μας εμποδίζει κατ’ ανάγκην να γίνουμε κοσμοπολίτες, με την έννοια ότι τα στενά όρια της γενέθλιας γης αποτρέπουν μια παρόμοια εκδοχή. Κάθε άλλο∙ θητεία μακριά από την ιδιαίτερη πατρίδα είναι πάντα διδακτική και πολύτιμη. Μοιάζει σαν να κοιτάς τον εαυτό σου από απόσταση, να συνταιριάζεις τη λογική κρίση με το παρορμητικό του συναισθήματος.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια έκδοση με τίτλο «Τήνος, Ποιητική – φωτογραφική περίληψη» που την υπογράφουν δύο τηνιακοί καλλιτέχνες, ένας ποιητής και ένας φωτογράφος. Γνωρίζοντάς τους κανείς θα παρατηρούσε ότι και οι δύο, πέρα από την αισθητική προσήλωση στον τόπο που τους γέννησε, έχουν παράλληλες εμπειρίες, κάτι που ενώνει τους ανθρώπους περισσότερο.

Κι οι δύο ξενιτευτήκαν στην πέραν του Ατλαντικού χώρα, για να επιστρέψουν και πάλι στα πάτρια εδάφη σαν να μην έλειψαν ούτε μια μέρα. Μέσα από τον ποιητικό του λόγο ο Ντίνος Σιώτης (Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2009) μοιάζει να σχολιάζει αλλά και να γεωγραφεί έναν τόπο άπλετου φωτός, αποκαλυπτικής διαύγειας, οικοδομημένο με την πιο απαράμιλλη τέχνη που υποδεικνύει το ανθρώπινο μέτρο, σε μια ισορροπία ζωής όπου όλα συνυπάρχουν σ’ ένα περίγραμμα στο οποίο ανασταίνεται η ζωή.

Ταυτόχρονα ο Κοντογεώργης αποτυπώνει πρόσωπα και τοπία, στιγμές της καθημερινότητας, λεπτομέρειες του τόπου, αποσπάσματα ζωής, με την αισιοδοξία του φωτός. Πρόκειται για έναν διάλογο λέξης και εικόνας όπως αυτός αποτυπώνεται μέσα από την ποιητική του φωτός. (Ξενοφών Μπρουντζάκης)

πηγή topontiki.gr

Standard
Δήμος Εξωμβούργου
reprints, Travel

Το κάστρο του Ξώμπουργου

xobourgo1

Τήνος, Δήμος Εξωμβούργου

Ο αδάμαστος αέρας καλλιέργησε σε μεγάλο βαθμό και την αδούλωτη φύση των Τηνιακών. Το νησί τους ήταν το τελευταίο κομμάτι γης στον Ελλαδικό χώρο που έπεσε στα χέρια των Οθωμανών, αφού από το 1207 έως το 1715, η Τήνος βρισκόταν υπό τη χαλαρή διακυβέρνηση των Ενετών. Το πέρασμα των Οθωμανών από το νησί δεν διήρκησε παρά ένα αιώνα, από το 1715 έως το 1771 και από το 1775 έως το 1821 με την παροδική ανάπαυλα της ρωσικής κατοχής (1771 – 1775).

Ωστόσο, ουσιαστικοί κυρίαρχοι στο Αιγαίο παρέμειναν οι κουρσάροι και ειδικά ο Χαριεντίν Μπαρμπαρόσα. Οι πειρατικές επιδρομές προκαλούσαν τον τρόμο όχι μονάχα στους νησιώτες αλλά και στις ενετικές και τουρκικές στρατιωτικές φρουρές. Η ανάγκη των Τηνιακών να δημιουργήσουν έναν αμυντικό προμαχώνα που θα ανέκοπτε αποτελεσματικά τις αλλεπάλληλες τουρκικές και πειρατικές επιθέσεις, οδήγησε στη δημιουργία των πυκνοδομημένων κατά παράταξη οικισμών, οι οποίοι ήταν στο σύνολό τους σκαρφαλωμένοι στις πλαγιές των βουνών και σε μεγάλη απόσταση από τις ακτές. Τα σπίτια χτίζονταν μεσοτοιχίες το ένα δίπλα στο άλλο και είχαν περίπου το ίδιο ύψος έτσι ώστε να είναι δυνατή η διαφυγή από τις επίπεδες στέγες σε περίπτωση επίθεσης. Ανάμεσα σε δύο σειρές από κατοικίες, σχηματίζονταν στενοί διάδρομοι καλυμμένοι και από τις δύο πλευρές από τους χοντρούς πέτρινους τοίχους των σπιτιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο δρόμος με τα αμέτρητα σκαλοπάτια περνούσε κάτω από τα σπίτια, ανάμεσα από τοξωτές καμάρες.

Το κάστρο του Ξώμπουργου, που ήταν το ισχυρότερο των Κυκλάδων και έμεινε απάτητο από τις επιδρομές των Οθωμανικών και Πειρατικών στιφών βρισκόταν σκαλωμένο σε ένα γρανιτένιο ύψωμα 500 μέτρων. Τους γυμνούς γκρίζους βράχους του έζωναν δύο σειρές από τείχη γύρω από τα οποία απλώνονταν τα μαγαζιά και οι εμπορικές αγορές της Ενετικής πρωτεύουσας του νησιού. Μέσα από τα τείχη βρίσκονταν οι κατοικίες που αποτελούσαν την πόλη του Κάστρου. Έντεκα πολιορκίες απέκρουσε το Κάστρο ως την τελική συνθηκολόγηση με την Υψηλή Πύλη, το 1715. Εκτιμώντας την ανδρεία των Τηνίων, ο Σουλτάνος επέτρεψε στη φρουρά του Κάστρου να βγει από τα τείχη με υψωμένα τα λάβαρα της, ενώ ο Οθωμανικός στρατός απέδιδε τιμές. Εκδικούμενοι, όμως, την αντίσταση του πανίσχυρου Κάστρου, οι Τούρκοι έκαψαν, ολοσχερώς την πόλη και τα τείχη. Οι λιγοστοί κάτοικοι που απέμειναν στο ύψωμα, δημιούργησαν έναν καινούργιο οικισμό, τον οποίο ονόμασαν Ξώμπουργο, δηλαδή έξω από το Κάστρο (Borgo).

tinos - peristerionas

Τήνος, παραδοσιακός περιστεριώνας

Ο Δήμος Εξωμβούργου καταλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα της Νήσου Τήνου σε έκταση 138.213 στρέμματα. Το έδαφος είναι ημιορεινό με υψηλότερη κορυφή τον Τσικνιά 713μ. Παράλληλα διακρίνουμε μικρές πεδινές εκτάσεις με μεγαλύτερη αυτήν της Κώμης. Όσον αφορά τη γεωγραφική θέση του Δήμου Εξωμβούργου, βόρεια συνορεύει με την Κοινότητα Πανόρμου και νότια με τον Δήμο της Τήνου. Ο νέος ΟΤΑ αποτελείται από εννέα πρώην κοινότητες -νυν δημ. διαμερίσματα, οι οποίες στο σύνολό τους περιλαμβάνουν 35 οικισμούς.

Ο Δήμος προήλθε από την συνένωση εννέα πρώην κοινοτήτων:

  • Κοινότητα Αγάπης με τους οικισμούς Αγάπη και Σκλαβοχωριό.
  • Κοινότητα Υστερνίων με τους οικισμούς Υστέρνια και Όρμος Υστερνίων.
  • Κοινότητα Καλλονής με τους οικισμούς Καλλονή, Καρκάδος, Αετοφωλιά και Κάτω Κλείσμα.
  • Κοινότητα Κάμπου με τους οικισμούς Κάμπος, Αγ. Ρωμανός, Λουτρά, Ξινάρα Σμαρδάκιτο και Ταραμπάδος.
  • Κοινότητα Καρδιανής με τους οικισμούς Καρδιανή και Όρμος Καρδιανής.
  • Κοινότητα Κτικάδου με τους οικισμούς του Κτικάδου, Κιονίων, Τριπόταμου, Σπεράδου και Χατζηράδου.
  • Κοινότητα Κώμης με τους οικισμούς Κώμη, Κολυμπήθρα, Κρόκος, Μοναστήρια Περάστρα και Σκαλάδος.
  • Κοινότητα Στενής με τους οικισμούς Στενή, Κέχρος, Λιβάδα, Μέση, Μυρσίνη, Ποταμιά και Τζάδος.
  • Κοινότητα Φαλατάδου με τους οικισμούς Φαλατάδος, Βώλαξ, Κουμάρος.

Από exombourgo.gr

Standard


Ήταν η υπέρτατη στιγμή αυτή που θα κατεβαίναμε τις σκάλες πιάνοντας τη ξύλινη γυαλιστερή ράμπα δίπλα στη καρό ταπετσαρία με τις παλιές κρεμασμένες γκραβούρες. Ακουγόταν ο θόρυβος από ομιλίες, ποτήρια που χτύπαγαν μεταξύ τους αναταράσσοντας τα παγάκια, καθώς η μουσική ακουγόταν όλο και πιο έντονα. Και να η μεγάλη μπάρα του μπαρ, ενώ ο κόσμος στην πίστα χόρευε άνετα καθώς ήταν ακόμη νωρίς, κάτω από τα φωτορυθμικά.

Προχωρήσαμε προς κάποιο κενό τραπεζάκι. Ημίφως, αρκετό όμως για να διακρίνεις τα πρόσωπα που έπιναν το ποτό και σιγοψιθύριζαν – άλλοι πάλι σαν ήταν μεγάλη παρέα, γέλαγαν δυνατά καθώς είχε λεχθεί κάποιο πείραγμα, ή εξιστορηθεί κάποιο αστείο γεγονός. Απλίκες στους τοίχους, σε σχήμα πυρσού με βυσσινιά αμπαζούρ.
Σε λίγο τον είδαμε να κατευθύνεται στο τραπέζι μας κρατώντας το ποτήρι του:
Επιτρέπεται να καθίσω;” ρώτησε με ένα αδιόρατο χαμόγελο. Μας συστήθηκε την επόμενη στιγμή.
Φυσικά και ναι!“. Ήταν μια ουρανοκατέβατη έκπληξη! Ένας τύπος τόσο γνωστός, είχαμε ακούσει γι’ αυτόν ήταν γαλλικής καταγωγής, έμενε σ’ έναν πύργο δίπλα στη λίμνη, με όλα του τα αντικείμενα τέχνης, είχε επίσης γκαλερί με αντίκες στον καλύτερο δρόμο της πόλης. Το αυτοκίνητο του, μια μεγαλοπρεπής Rolls-Royce, ήταν πάντα παρκαρισμένο απ’ έξω. Σε λίγο σηκώθηκε απομακρυνόμενος, χωρίς να μιλήσει και μείναμε να απορούμε – αλλά για ελάχιστα δευτερόλεπτα, καθώς γύρισε αμέσως κρατώντας μια φιάλη τζιν Captain Morgan’s.

Έφερα το μπουκάλι μου” και ζητώντας από τον σερβιτόρο ποτήρια, μας κέρασε. Καθόταν σταυροπόδι με ένα μαύρο, αδιόρατα ριγέ κοστούμι, γραβάτα, πολύ εκκεντρικός, είχε μακριές φαβορίτες που του πλαισίωναν το αδύνατο πρόσωπο με τα μαύρα, κάπως μακρυά, κυματιστά μαλλιά καθώς κοιτούσε με μάτια αεικίνητα την πίστα. Φορούσε κι ένα δακτυλίδι ένα φίνο χρυσό bague-chevalière.
Μ’ αρέσει να κοιτάζω την πίστα, ν’ ακούω τη μουσική, καμιά φορά χορεύω… Αλήθεια, χορεύουμε;”.

bandolerocapture

Bandolero – Paris Latino 1983

Ήταν τακτικός θαμώνας σ’ αυτό το κέντρο. Είχε φυλαγμένο το μπουκάλι του στο μπαρ, καθόταν στην άκρη της μπάρας αλλά σαν έβλεπε κάποιους γνωστούς του – και είχε πολλούς, τους χαιρετούσε εγκάρδια. Κατέβαινε μόνος τις περισσότερες φορές, κι ήταν ένας τρόπος που συνήθιζε να τελειώνει τη μέρα του. Έμοιαζε με έναν  δανδή μιας άλλης εποχής, ένας άλλος Dorian Gray, όμως με έναν τρόπο ιδιαίτερα κομψό που έφθανε στην επιτήδευση, τη μεγαλοπρέπεια. Αργότερα αγόρασε έναν περίφημο πύργο δίπλα στη λίμνη που τον μετέτρεψε σε ιδιωτικό resort όπου λάμβαναν χώρα δεξιώσεις, μουσικές εκδηλώσεις, κοσμικά και πολιτιστικά γεγονότα.

abracadabracapture

Steve Miller Band Greatest Hits 1972 – 1978

Εκείνες οι σκάλες ήταν μια κάθοδος στα μυστικά της νύχτας, μια νέα εμπειρία, μια αίσθηση ελευθερίας: όλα χάνονταν, βούλιαζαν στα σκωτσέζικα καρό καθίσματα, μαζί με τις μιας άλλης διάστασης φιγούρες, που κινούνταν στη σκιά των αχνά φωτισμένων τοίχων, ντυμένων με το ίδιο μυστηριακό ύφασμα, στην πίστα κάτω, μέσα από τις πολύχρωμες λάμψεις των προβολέων, στους χορευτικούς ρυθμούς των επιλογών του d.j..
Ήταν το αντικαθρέφτισμα μιας προσδοκίας του καινούργιου. Μια νέα συνάντηση, μια νέα εμπειρία. Ο τρελός χορός της νύχτας άπλωνε σαν τον πάνθηρα τα βελούδινα πατήματα του μέσα από τα άδυτα μαγευτικών – λες κι ήταν ψέμα, στιγμών – ένα περίεργο puzzle με παράταιρα στοιχεία που έψαχνες να ταιριάσεις.

Προσπάθεια να περιγραφεί μια άποψη νυχτερινής εξόδου σε μια ευρωπαϊκή πόλη και αφορά ένα γνωστό κέντρο της Λωζάνης που στον κανονισμό του είχε το face-control και όπου η αστυνομία κατέβαινε μετά τη μία για να ελέγξει την κατάσταση. Σήμερα έχει μετατραπεί σε καφέ με τραπεζάκια και υπαίθριες σόμπες, έξω στον πεζόδρομο.